ਜਦੋਂ ਅਗਿਆਨਤਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ—ਸਥਿਰ ਅਤੇ ਅਡੋਲ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਅਗਿਆਨਤਾ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਅੱਗੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਬ੍ਰਹਮ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਤਰਯਾਮੀ ਵਜੋਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਅਤਿ ਉੱਚੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੱਤ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉਪਰਲਾ ਹੈ। ਇਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਅਤੇ ਆਦਿ ਪੁਰੁਖ “ਨਾਦ ਬ੍ਰਹਮ” ਵਜੋਂ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਨੰਦਮਈ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬਦਲਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਅਜਨਮਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੰਸਾਰਕ ਜੀਵਨ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਵਰਖਾ ਹੈ। ਇਹ ਬ੍ਰਹਮ ਧੁਨੀ-ਸਵਰੂਪ, ਅਦਵਿਤੀਯ ਅਤੇ ਅਰਧ ਅੱਖਰ ਤੋਂ ਉਪਰ ਸਥਿਤ ਹੈ। ‘ਮ’ ਅੱਖਰ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ ਅਤੇ ਅਰਧ ਅੱਖਰ ਪਰਮ ਤੱਤ ਦਾ ਸਵਰੂਪ ਹੈ। ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸੰਕੇਤਕ ਅਤੇ ਸੰਕੇਤਿਤ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰੂਪਕ ਵਜੋਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਪਰਮ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦਸ ਲੱਖ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇਜ ਦੀ ਧਿਆਨ ਧਰਨਾ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰੇ, ਉਸੀ ਦੀ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਜੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਲੋਕੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਹੇ ਸਰਵਜ੍ਞ, ਮੈਂ ਜੋ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ। ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸਭ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਸਦਾ ਅਟੁੱਟ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਾਗਰ, ਉਹ ਮਾਰਗ ਦੱਸੋ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਪੂਰੇ ਮਨ, ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਿਮਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵੱਲ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਉਸ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਲਾਭ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਫਲਦਾਇਕ ਹਨ। ਉਹ ਜੀਭ ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਉਚਾਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਤਾਂ ਵਲੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਸਵੰਤ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੀ ਸੱਚੀ ਹੈ। ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਕੱਟ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕੰਨ, ਜੋ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਸੰਸਾਰ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਨਾਰਦ, ਸਦਾ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ਿ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਜੋ ਸਦਾ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਤਮਾ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ “ਜਾਗਰਿਤ” ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਆਤਮਾ ਸੁਪਤਿ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ “ਸੁਪਨ” ਆਖਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਆਤਮਾ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪੁੰਨ ਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ-ਸਰੂਪੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ “ਸੁਸ਼ੁਪਤੀ” ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸਤਸੰਗ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਅਭਾਵ ਨਾਲ, ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਧੋක්ෂਜ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।