ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਿਸ Chest ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਪ੍ਰਭੂ—ਜਿਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਸਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਅਵ੍ਯਕਤ, ਸਰਵੋਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਅਤੇ ਸਰਵਵਿਆਪਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੰਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਭੀ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਏਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਹਰੇਕ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਆਤਮਾ ਉਸ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਰਿ ਮੁਕਤੀ ਵੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਧਿਆਨ, ਧਿਆਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਲਗਾਤਾਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅਦ੍ਵੈਤਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਯੋਗੀ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਇੱਕ ਐਸੇ ਦੀਵੇ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਹਵਾ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਸਮਾਧੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਨਾ ਕੁਝ ਸੁੰਘਦਾ, ਨਾ ਛੂਹਦਾ, ਨਾ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ! ਸਭ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਯੋਗੀ ਅਡੋਲ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਗਿਆਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਉਹੀ ਅਸਥਿਤੀ ਵਾਪਸ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਤਰਯਾਮੀ ਵਜੋਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਅਤਿ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਰਮ ਉੱਚੀ ਸੱਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਤੇ ਆਦਿ ਪੁਰੁਖ, ਨਾਦ-ਬ੍ਰਹਮ ਵਜੋਂ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਨੰਦਮਈ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ। ਉਹ ਅਵਿਕਾਰੀ, ਅਜਨਮਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ। ਜੋ ਸੰਸਾਰਿਕ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸੜ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਗਿਆਨ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਵਰਖਾ ਹੈ। ਇਹ ਨਾਦ-ਸਰੂਪ, ਅਤੁੱਲ ਹੈ ਅਤੇ ਅਰਧ-ਅੱਖਰ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਥਾਪਤ ਹੈ। ‘ਮ’ ਅੱਖਰ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਤੇ ਅਰਧ-ਅੱਖਰ ਪਰਮ ਤੱਤ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ। ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੰਕੇਤਕ ਅਤੇ ਸੰਕੇਤਿਤ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ, ਹੇ ਦ੍ਵਿਜ, ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰੂਪਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪਰਮ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਸ਼ੁੱਧ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ਕ ਹੈ, ਉਹੀ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੱਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਰਿ ਦੇ ਹੀ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪਾਠ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਹੇ ਸਰਵਜ੍ਞਾਨੀ! ਹੁਣ ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਪੁੱਛਾਂ, ਉਹ ਦੱਸੋ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਸਦਾ ਲਈ ਅਟੁੱਟ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਸਰਵਜ੍ਞਾਨੀ ਮুনি, ਹੇ ਕਰੁਣਾ-ਸਾਗਰ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਭੇਦ ਦੱਸੋ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਪੂਰੇ ਮਨ-ਮੂਲ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਣੁ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ ਨਹੀਂ ਤੱਕਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ, ਜੋ ਵਿਣੁ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਫਲਦਾਇਕ ਸਮਝੋ। ਉਹ ਜੀਭ, ਜੋ ਹਰਿ ਦੇ ਨਾਮ ਜਪਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਣਯੋਗ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਸਤ੍ਯ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਤੋਂ ਵਧਕੇ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਅਸਾਰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਸੱਚਮੁੱਚ, ਹਰਿ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਹੀ ਸੱਚੀ ਹੈ। ਹਰਿ ਭਗਤੀ ਦੇ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨ ਕੱਟ ਦਿਓ ਅਤੇ ਅਤਿ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਓ। ਉਹ ਕੰਨ, ਜੋ ਹਰਿ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਸੰਸਾਰ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਨਾਰਦ! ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਵਸਦਾ ਹੈ।