ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਅਹਿੰਸਾ ਦੀ ਬਹੁਤ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਇਹ ਅਹਿੰਸਾ—ਜਿਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿਸੇ ਵੀ ਜੀਵ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ—ਯੋਗ ਵਿਚ ਸਫਲਤਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੀ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਚੋਰੀ ਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦੂਜੇ ਦੀ ਵਸਤੂ ਲੈਣੀ ਚੋਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਉਲਟ—ਚੋਰੀ ਨਾ ਕਰਨਾ—ਧਰਮ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਮਾਜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਰਗਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ, ਚੁਟਕਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਛੂਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਤਕ ਕਿ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਉਸ ਅਛੂਤ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਸੰਗਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਪਰਿਗ੍ਰਹ—ਦੇਣ-ਲੇਣ ਤੋਂ ਬਚਣਾ—ਯੋਗ ਵਿਚ ਪੂਰਨਤਾ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਗੁੱਸਾ ਵਿਕਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡਣਾ ਗੁਣ ਹੈ। ਈਰਖਾ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਪ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਈਰਖਾ ਛੱਡਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਵੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਨਿਯਮਾਂ ਵਿਚ—ਦਿਨ ਦੇ ਸੰਧੀਆਂ 'ਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨਾ—ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਤਪਸਿਆ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਯੋਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮਾਰਗ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਅੱਠ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਵਾਕਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸਵ-ਅਧਿਆਇ ਛੱਡ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯੋਗ ਵਿਚ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਦੇਵਤਾ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸਵ-ਅਧਿਆਇ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਕਾਰ ਹਨ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਪਿਛਲੇ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਜਪ ਕਰਨਾ—ਵਾਚਿਕ ਜਪ—ਸਭ ਯਗਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਜਪ ਪਿਛਲੇ ਤੋਂ ਦੋ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਮਨ ਵਿਚ ਜਪ ਕਰਨਾ—ਮਾਨਸਿਕ ਜਪ—ਯੋਗ ਵਿਚ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸਵ-ਅਧਿਆਇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ। ਲੋਭ, "ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕਰ ਕਦੋਂ ਮਿਲੇਗਾ?"—ਇਸ ਵਿਚ ਲਗਾਤਾਰ ਵਾਧਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਵਿਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲਗਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਾਹਰੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ—ਪਾਣੀ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਧੋਣ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਅੰਦਰੂਨੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ—ਮਨ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਜੀ, ਜੋ ਭੇਟ ਰਾਖ 'ਤੇ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਮੋਹ ਆਦਿ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਦੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਬੁਰਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਛੂਤ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਗੰਦਗੀ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਦੇਵਤਾ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਾਂਗ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਨਾਰਦ ਜੀ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਾਪੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਅਟੱਲ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੁਖ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਦੀ ਹਰਿ ਭਗਤੀ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਉਹ ਹਰਿ ਦੀ ਸੱਚੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਾਰਗਾਂ ਨਾਲ ਮਨ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਨੇੜੇ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਯੋਗ ਦੇ ਉੱਚੇ ਮਾਰਗ—ਆਸਨ ਦੀ ਸਹੀ ਪ੍ਰਕਟਿਕਾ—ਕਰਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕਛੂਆ, ਵਜਰ, ਸੂਰ, ਅਤੇ ਹਿਰਣ-ਚਮੜੀ ਆਸਨ; ਬਲਦ, ਸੱਪ, ਮੱਛੀ, ਉੱਡਦੇ ਪੰਛੀ, ਤੇ ਅਰਧ-ਚੰਦ ਆਸਨ; ਮਕਰ, ਤ੍ਰੈਪਥ, ਲੱਕੜ, ਸਥਾਣੂ, ਤੇ ਵੈਕਾਰਣਿਕ ਆਸਨ ਵੀ ਹਨ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਤੀਹ ਆਸਨਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਯੋਗ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਿਯਮ, ਉਪਾਏ, ਤੇ ਆਸਨ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਝਾਏ ਗਏ ਹਨ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ, ਧਰਮ-ਮਈ ਤੇ ਮੁਕਤੀ-ਮਈ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।