ਹੇ ਦੋਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਹੀ ਸਰੂਪਤਾ ਹੈ। ਪਰ, ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਅੰਤਰ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਦੋਵਾਰ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਯੋਗ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਅਵਰਣਯ, ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਦੇ ਭਾਵ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਜਾਣੋ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਸਦਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਯੋਗ ਅੱਠ ਅੰਗਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਅੰਗ ਹਨ: ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ, ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰ, ਧਾਰਣਾ ਅਤੇ ਧਿਆਨ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਕ੍ਰੋਧ ਨਾ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਈਰਖਾ ਨਾ ਕਰਨਾ—ਇਹ ਯਮ ਹਨ। ਅਹਿੰਸਾ, ਜੋ ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਾਰ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਯੋਗ ਵਿਚ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸੱਚਾਈ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਹੁਣ ਨਾ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਸੁਣੋ। ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਲੈਣਾ ਚੋਰੀ ਹੈ; ਨਾ ਚੋਰੀ ਕਰਨਾ ਉਸ ਦਾ ਉਲਟ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਦਵਾਨ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯਾ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਵਰਗਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਚੁਟਕਾਰੀ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਨਾਲ ਸਿਰਫ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਜੋ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਦੇ ਭਾਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਪਹਾਰ ਨਾ ਲੈਣਾ ਅਪਰਿਗ੍ਰਹ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਗ ਵਿਚ ਪੂਰਨਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਕ੍ਰੋਧ ਦਾ ਅਭਾਵ ਗੁਣ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਈਰਖਾ ਨੂੰ ਵੀ ਦੋਸ਼ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਉਸਦਾ ਤਿਆਗ ਕਰਨਾ ਹੀ ਅਨਸੂਯਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਿਯਮਾਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਨਾਰਦ। ਨਿਯਮਾਂ ਵਿਚ ਦਿਨ ਦੇ ਸੰਧੀਆਂ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਤਪੱਸਿਆ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੁਆਰਾ, ਯੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਾਧਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਠ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਵਾਕਾਂ ਦਾ ਜਾਪ— ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਤਮ-ਅਧਿਐਨ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯੋਗ ਵਿਚ ਸਫਲਤਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ। ਜੋ ਆਤਮ-ਅਧਿਐਨ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਹਰ ਅਗਲਾ ਪਹਿਲੇ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਜਾਪ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਯਗਿਆਂ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਕੀਤਾ ਜਾਪ ਪਿਛਲੇ ਨਾਲੋਂ ਦੂਣਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਜਾਪ ਹੈ, ਉਹ ਯੋਗ ਵਿਚ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਆਤਮ-ਅਧਿਐਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਵਿਚ ਸੰਤੋਖ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਿਤੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ। ਲਾਲਚ ਸਦਾ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮਨ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, "ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤੋਂ ਹੋਰ ਕਦੋਂ ਮਿਲੇਗਾ?" ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਕੁਝ ਸੁਭਾਵਿਕ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲਗਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਾਹਰੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਅੰਦਰੂਨੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਮਨ ਨਾਲ। ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਉੱਤਮ, ਜੋ ਹਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ ਉੱਤਾਰੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀਆਂ। ਇਸ ਲਈ, ਸਭ ਲਗਾਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਿਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਉਸਦਾ ਮਨ ਬੁਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਚੁਟਕਾਰੀ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਦੇਵਤਾ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਰਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਆਭੂਸ਼ਣ ਪਾ ਲਵੇ, ਪਰ ਮਦਿਰਾ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਆਤਮਕ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।