ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਸੰਕਲਪ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਯੋਗ—ਅਭਿਆਸ ਅਤੇ ਗਿਆਨ—ਦਾ ਆਚਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪਰਮ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ ਦਾ ਆਗੂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਆਚਰਨ ਦੁਖਾਵਾ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਐਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ, ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਧਿਆਨ—all ਸੁਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ-ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਖਾਤਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਭਗਵਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨਾ ਹੀ ਕਰਮ ਦਾ ਮਾਰਗ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਜਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਉਪਾਅ ਨਾਲ, ਉਹ ਕਰਮ-ਯੋਗੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਫੁੱਲਾਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ, ਇਹ ਕ੍ਰਿਆ-ਯੋਗ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ—even ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਸੰਚਿਤ ਹੋਏ ਪਾਪ ਵੀ—ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਸਲ ਮੁਕਤੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦਾ ਢੰਗ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹੋਰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕਰੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਅਸਥਿਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਕਾਲੀ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਸ ਵਿਚ ਵੈਰਾਗ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਐਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਜਿਸ ਕੋਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆਦਿਕ ਗੁਣ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦਾ ਗਿਆਨ ਕਦੇ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਯੋਗ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯੋਗ ਖੁਦ ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਗਿਆਨ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਥਰਵਣ ਵੇਦ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ ਕਿ "ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਦੋ ਰੂਪ ਜਾਣਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਅਭੇਦ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨਾ ਹੀ ਯੋਗ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨੀਵਾਂ ਰੂਪ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਮਝਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੈ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪੂਰਨ ਵਿਆਪਕ ਵਰਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਅਨੁਭਵ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਤਦੋਂ 'ਮੈਂ' ਦੇ ਬੰਧਨ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਕ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਦਾ ਭਾਸ਼ਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਵੇਦਾਂਤ ਨੇ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ, ਇਸ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ। ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਨਿਰਗੁਣ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਨਾ ਕਰਤਾ ਹੈ, ਨਾ ਭੋਗਤਾ। ਜਦੋਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਹੈ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਜਾਣਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਖੋਜ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਗਿਆਨ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਸਾਧਨ ਹੈ। ਹੇ ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ। ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਕ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਬਹੁ-ਰੂਪਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਮਾਇਆ ਦਾ ਤਿਆਗ ਕਰਣ। ਮਾਇਆ ਅਵਰਣਯ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਮੋਹ-ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਗਿਆਨ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਯੋਗ ਅੱਠ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਹੁਣ ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਇਹ ਹਨ: ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ, ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰ, ਧਾਰਣਾ ਅਤੇ ਧਿਆਨ। ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਗੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੱਛਣ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਕ੍ਰੋਧ ਨਾ ਕਰਨਾ ਤੇ ਈਰਖਾ ਨਾ ਕਰਨੀ—ਇਹ ਯਮਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹਨ।