ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਦੇਹ ਛੱਡਣ ਮਗਰੋਂ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਤੂੰ ਸੰਸਾਰਕ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਉਣ ਦਾ ਉਪਾਇ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਹਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਰੁਦ੍ਰ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਘਾਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਏਹੀ ਦੋਵੇਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਨੂ, ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹੀ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਮਹਾਨ, ਅਜਰ ਅਮਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਗਿਆਨ ਸਦਾ ਆਨੰਦਮਈ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹੀ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਮਾਰਗ ਹੈ—ਇਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਲਈ ਵਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਸਥਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਹਨ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਸੱਚ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਉਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਆਪਕ ਅਤੇ ਅਕੰਡ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਤੁੱਲ ਹੈ, ਸਭ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ; ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਵੇ। ਸੱਚ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਉਹੀ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ। ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਅਪ੍ਰਗਟ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮਾਲਕ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦਇਆਲੁ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ ਜੋ ਸਦਾ ਲਈ ਵਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਹਰੀ, ਜੋ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਨਾਂ ਬੁੱਢਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾਂ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਅਮਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਪਰਮ ਧਾਮ ਹੈ। ਜੋ ਪੂਰਨ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਹੀ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਯੋਗੀ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਯੋਗੀ ਵਾਸਨਾ ਅਤੇ ਵੈਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਦਾ ਸੱਚਾ ਮਾਰਗ ਕੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹੈ। ਉਹ ਗਿਆਨ ਕਿਹੜਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਭਗਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਭਗਤੀ ਕੀ ਹੈ ਜੋ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹੈ? ਕਿਵੇਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਮਗਰੋਂ, ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹਰੀ ਲਈ ਭਗਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਉੱਚੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਸਮਝ, ਗਿਆਨ ਵਜੋਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਮੰਨੀ ਹੈ। ਯੋਗ ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਇੱਕ ਕਰਮ ਵਾਲਾ ਤੇ ਇੱਕ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ-ਯੋਗ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ। ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਦਿਖਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦੋਹਾਂ ਯੋਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੈਰ-ਰਹਿਤਤਾ ਅਤੇ ਦਇਆ ਸਮਾਨ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਲੋਕ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਚਕਰਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪਰਮ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦਾ ਮਾਲਕ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਪਖੰਡੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਪਖੰਡ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ, ਉਪਾਸਨਾ ਅਤੇ ਧਿਆਨ—all ਫਲਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ-ਯੋਗ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਵਿਧੀ-ਵਤਿ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨਾ ਹੀ ਕਰਮ-ਯੋਗ ਦਾ ਮਾਰਗ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਜਨ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਉਹ ਕਰਮ-ਯੋਗੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਫੁੱਲਾਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨਾ ਕ੍ਰਿਆ-ਯੋਗ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ—even ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਵੀ—ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।