ਇੱਕ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਈਰਖਾ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਈਰਖਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ, ਮਨ ਅਤੇ ਬੋਲੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਹੋਰਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਪਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਅੰਦਰੋਂ ਸੜਦਾ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਜੀਵ ਅਜੇ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਨੇਕ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਕਦੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਕਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਅੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਦੁਖ-ਕਹਾਣੀ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਇਸ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਜੀ ਦੇ ਚਰਿਤ੍ਰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਦਾ, ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਅੰਤਰਯਾਮੀ, ਸੱਚ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ, ਦਾਨਵ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਸੱਪ, ਮੁਨੀ, ਤੇ ਕਿਨਨਰ ਆਦਿ ਸਭ ਪੂਜਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਦੇ ਗੁਪਤ ਤੱਤ ਨੂੰ ਧਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਸਹਿਣ ਯੋਗ ਬੰਧਨ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਦਾ ਮਾਰਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚੇ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ, "ਮੈਂ ਇਸ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਘਰ, ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰੇ, ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਾਂਗਾ।" ਹੇ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਜਨਮ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਜੀਵ ਅਜੇ ਵੀ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਾਤਾਵਰਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪੀੜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨਾਲ ਬੱਝਿਆ ਇਹ ਜੀਵ ਜਨਮ ਮਾਰਗ ਰਾਹੀਂ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੀ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੀਬਰ ਪੀੜਾ ਕਰਕੇ, ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਜਦੋਂ ਇਹ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬਾਹਰੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਘਾਟ ਕਰਕੇ, ਮੌਜੂਦਾ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਪੀੜਾ ਸਹਿ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਜੀਵ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਹੀ ਮਲ ਅਤੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਨਾਲ ਲਿਪਟਿਆ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਤੇ ਹੋਰ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਅਸਮਰਥ, ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਤਰਸ ਨਾਲ ਤੜਫਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਰੋਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵਾਲੇ ਇਸ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਆਦਿ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ ਇਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ, ਹੋਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿਣ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਜੀਵ ਸਹਿ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇੰਨਾ ਤੱਕ ਕਿ ਮੱਖੀਆਂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਬੜਾਪੇ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰ ਖਾਣਾ, ਧੂੜ, ਰਾਖ, ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣਾ, ਲਗਾਤਾਰ ਝਗੜੇ ਕਰਨਾ, ਗੰਦਾ ਰਹਿਣਾ, ਬੇਇਖਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਕਈ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਣਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਨਾ ਸਕਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ, ਧਨ ਕਮਾਉਣ, ਜੋ ਕਮਾਇਆ ਉਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ ਅਤੇ ਖਰਚ ਜਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋ ਜਾਣ ਦੀ ਚਿੰਤਾ, ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਮਨ, ਇਰਖਾ, ਵਾਸਨਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਲਗਨ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਮਿਤਰਾਂ ਤੇ ਪਤਨੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਦਾਗੀ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਬਿਮਾਰ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਹ ਜੀਵ ਅੰਦਰੂਨੀ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘਿਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਚਿਤਾ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਮੇਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਕਿਵੇਂ ਚੱਲੇਗਾ? ਘੋੜਾ ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ? ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਪਸ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਈਆਂ? ਅਕਲ ਦੀ ਘਾਟ ਕਰਕੇ ਫਸਲ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ, ਪੁੱਤਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੋਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਮਿਲਦੀ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਜ਼ੁਲਮ ਬੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਸਾਥੀ ਸਾਰੇ ਸੁਸਤੇ ਤੇ ਅਥਿਰ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲਗਾਤਾਰ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਆਪਣੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਨਾ ਕਰ ਸਕਣ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, "ਹਾਏ ਮੇਰੀ ਤਕਦੀਰ! ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦੀ ਨਹੀਂ; ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਕਿਉਂ ਬਣਾਇਆ?" ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੁਢ਼ਾਪੇ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਕੰਬਦੇ ਹਨ, ਸਾਹ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਖੰਘ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਅੱਖਾਂ ਬੇਚੈਨ ਤੇ ਧੁੰਦਲੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਗਲਾ ਕਫ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ ਆਦਿ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਝਿੜਕਦੇ ਹਨ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: "ਮੌਤ ਕਦ ਆਵੇਗੀ? ਮੇਰੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਘਰ, ਖੇਤ ਤੇ ਦੌਲਤ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨਗੇ? ਇਹ ਸਭ ਕਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਆਵੇਗਾ?" "ਜੇ ਮੇਰੀ ਦੌਲਤ ਹੋਰ ਲੈ ਗਏ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਕਿਵੇਂ ਜੀਊਣਗੇ?" ਇਸ ਮੋਹ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਡੂੰਘੀਆਂ ਆਹਾਂ ਭਰਦਾ, ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਤੇ ਭੁੱਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਅੰਦਰੋਂ ਸੜਦਾ, ਬਿਸਤਰੇ ਤੋਂ ਖੱਟ ਤੇ ਖੱਟ ਤੋਂ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਪੈਂਦਾ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਤਰਸ ਨਾਲ ਤੜਫਦਾ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਪਾਣੀ ਮੰਗਦਾ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਬੁਖਾਰ ਵਾਲੇ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਤਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੋਸ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਮੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਹੱਥ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਹਿਲਦੇ, ਰੋਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਅਸਮਰਥ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੋਚਦਾ ਕਿ ਮੇਰੀ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਤੇ ਜਾਇਦਾਦ ਕਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਆਵੇਗੀ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ, ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਘੁੱਟ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਾਣ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਬੰਧਨ ਪਾ ਕੇ, ਨਰਕ ਆਦਿਕ ਭੋਗਣ ਲਈ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਤੱਕ ਕਰਮ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਭਾਰੀ ਦੁੱਖ ਸਹਿਣਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਉੱਚਤਮ ਗਿਆਨ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਉਣ ਲਈ, ਉੱਚਤਮ ਗਿਆਨ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਸਾਧਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਵਰਗਾ ਅਜਾਣ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਥਾਂ ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਮਨੁੱਖ ਜੀਊਂਦੇ ਜੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਹਾਏ! ਮੂਰਖ, ਭਾਰੀ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਣੂ—ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨ ਦੇ ਨਾਸਕ—ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਮਹਾਂ ਪਾਪੀ ਹਨ। ਪਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਚੰਡਾਲ ਵੀ ਹਰੀ ਦੀ ਧਿਆਨ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪਾਪੀ, ਮੂਰਖ, ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਮਨੁੱਖ ਨਾਸ਼ ਵੱਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ? ਇਸ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਬੁੱਧਿਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਨ। ਉਹ ਉਸ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਔਖਾ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਲੀਨਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਅਨੇਕ ਦੁੱਖ ਹਨ। ਮੁਕਤੀ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਹੇ ਤਪੋਧਨ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ। ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਨਾਸ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਲਾਲਚੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਪਾਪ ਕਰ ਬੈਠਦਾ ਹੈ।