ਨਾਰਦ ਜੀ, ਇਹ ਵਚਨ ਸੁਣੋ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਬੀਜ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਜਾਂ ਗੰਦਗੀ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੋਵੇ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਹਿਲਾ ਜੋ ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਾਂ ਚੰਡਾਲਾ, ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ—even if clothed—ਉਹਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਘੀ ਦਾ ਸੇਵਨ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ, ਪਾਠ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ, ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਉਲਟੀ ਕਰਕੇ ਬਾਹਰ ਕੱਢਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵ੍ਰਤ ਜਾਂ ਹੋਰ ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਮ ਵਿੱਚ, ਰਾਖ ਵੀ ਸੁਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਪਾਪ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਜੋ ਕਰਮ ਮਹਾ ਪਾਪ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਿਰਤੀ ਰਹਿਤਤਾ ਅਤੇ ਪਛਤਾਵਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਚਾਹੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸਰਵ-ਵਿਆਪੀ, ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਨ ਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਹਰਿ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰੇ, ਉਪਾਸਨਾ, ਧਿਆਨ ਜਾਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ—even if by association or by mistake—ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸਿਮਰਨ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ, ਦੁਖਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਮਿਲਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਮਿਲੇ, ਜੋ ਕਿ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਵਰਗਾ ਛਣਕ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਦਾਚਾਰ, ਮਨ ਦੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਚੌਂ ਆਦਿ ਲਕਸ਼—ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਮੋਕਸ਼—ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਪਰ, ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਘਰ, ਜ਼ਮੀਨ, ਧਨ, ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਲਾਲਚ, ਕ੍ਰੋਧ, ਮੋਹ, ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਵਹਿਮ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਕਰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ। ਜਦ ਤੱਕ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਜਦ ਤੱਕ ਵਧਾਪਾ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਸ ਨਸ਼ਵੰਤ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸਰੀਰ ਮੌਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡੋ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ। ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਵੀ, ਜੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਤੀਰਥ, ਯਜਨ, ਅਤੇ ਵੇਦ, ਹੇ ਉਤਮ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦੇ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਤਪ, ਵ੍ਰਤ ਜਾਂ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦੀ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਮਨੁੱਖ ਵਿਦਾਂਤ ਦੁਆਰਾ ਜਾਣੇ ਗਏ, ਅਸਥਿਰ ਅਵਿਨਾਸੀ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦਾ ਚਿਕਿਤਸਕ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਰਮ ਚਾਨਣ ਰੂਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਮੈਂ ਯਮ ਦੇ ਮਾਰਗ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਾਰਗ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰ ਅਤੇ ਦੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਯਮ ਦੇ ਮਾਰਗ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਵੇਰਵਾ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ, ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਾਪੀ, ਰੋਦੇ ਹੋਏ, ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਚਾਬਕਾਂ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਭੜਕੀਆਂ ਹਨ, ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੇ ਤੇਜ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਪਥਰ ਹਨ। ਇਹ ਹੈ ਮਨੁੱਖਾ ਜੀਵਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਪਵਿਤਰਤਾ ਅਤੇ ਪਾਪ-ਪੁਨ੍ਹ ਦਾ ਮਾਰਗ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਧਰਮ, ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ ਪਵਿਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।