ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਧਰਮ ਦੇ ਗहरे ਮਤਲਬਾਂ ਨੂੰ ਸੰਜੀਦਗੀ ਨਾਲ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਜੇ ਕੋਈ ਚਾਂਦੀ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਿਦਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪਾਪ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ ਦੋ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹਨ। ਪਰ ਜੇ ਚੋਰੀ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਹਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਵਧ ਦੇ ਵਰਤ ਦਾ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਚੋਰੀ ਹਜ਼ਾਰ ਨਿਸ਼ਕਾਂ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪਰਾਕਾ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਪਾਸ ਜਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਪਾਪੀ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਪਣਾ ਅੰਗ ਆਪ ਹੀ ਕੱਟ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਰਸਤੇ 'ਤੇ, ਚਾਹੇ ਸੁਖ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੁਖ, ਕਦੇ ਵੀ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਨਾ ਕਰੇ। ਜਾਂ, ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਕੇ, ਉੱਚੀ ਚਟੀ ਤੋਂ ਕੁਦ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਜਾਵੇ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਵਧ ਦੇ ਵਰਤ ਨੂੰ ਬਾਰ੍ਹਾ ਸਾਲ ਤੱਕ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਨਿਭਾਏ। ਗੋ-ਢੰਗ ਦੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਕੇ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਵਿਅਕਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਵੀਰਯ ਦੀ ਉਤਸਰਜਨਾ ਜਾਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਵਧ ਦਾ ਵਰਤ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ ਬਣਕੇ, ਨੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਇਹ ਵਰਤ ਨਿਭਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਅਪਮਾਨਿਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਭਰਾ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਮਾਂ ਦੀ ਭੈਣ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਹੀ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰ ਹੋਵੇ, ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਦਾ ਵਰਤ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਬਾਅਦ, ਸਿਰਫ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਸ਼ਿਸ਼ਯ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਵੀ ਇਹੀ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਬਿਨਾ ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦਾ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਰੀਰਕ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਵਿਅਕਤੀ ਗਿਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਸੰਗਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਬਾਰ੍ਹਾ ਦਿਨ ਜਾਂ ਅੱਧਾ ਮਹੀਨਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਨਿਭਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸੰਗਤ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਬਿੱਲੀ, ਬੱਕਰੀ, ਕੁੱਤਾ ਜਾਂ ਕਾਂਗਾ ਮਾਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜਾਤਪਕ੍ਰਿਚ਼ਚ੍ਰਾ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਹਾਥੀ ਮਾਰਨ 'ਤੇ ਜਾਤਪਕ੍ਰਿਚ਼ਚ੍ਰਾ, ਗਾਊ ਮਾਰਨ 'ਤੇ ਪਰਾਕਾ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਪੀਣ, ਸੌਣ, ਬੈਠਣ, ਫੁੱਲ, ਜੜ, ਫਲ, ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ, ਘਾਹ, ਦਰੱਖਤ, ਸ਼ਹਦ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਕਰਮਾਂ 'ਤੇ ਵੀ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਤਿਤਭਾ, ਚਕਰਵਾਕ, ਹੰਸ, ਕਰੰਦਵਾ, ਤੋਤਾ, ਕਾਂ, ਕ੍ਰੋ, ਡੋਲਫਿਨ, ਕਛੂਆ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਰਨ 'ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਆ ਵਰਤ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ ਉਹ ਖਾਣਾ ਜੋ ਵੀਰਯ, ਮੂਤ ਜਾਂ ਮਲ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਾਹਵਾਰੀ ਵਾਲੀ ਮਹਿਲਾ, ਚੰਡਾਲ ਜਾਂ ਮਹਾਂ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਛੂਹਣ 'ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਘੀ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ ਖਾਣ-ਪੀਂਦੇ ਸਮੇਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈ, ਜਾਂ ਨ੍ਹਾਉਣ, ਦਾਨ ਦੇਣ, ਪਾਠ ਜਾਂ ਖਾਣ-ਪੀਂਦੇ ਸਮੇਂ, ਤਾਂ ਖਾਣਾ ਉਲਟੀ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਚਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਰਤ ਜਾਂ ਹੋਰ ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਸਮੇਂ, ਰਾਖ ਵੀ ਸੁਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਪਾਪ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਜਿਹੜੇ ਕਰਮ ਮਹਾਂ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ expiation ਕਰਨਾ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪਾਪਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਰਾਹ ਦੱਸਿਆ।