ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਜੋ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਪਿਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਉਹ ਨ ਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਤੋੜਨ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰੇ, ਨ ਹੀ ਉਪਵਾਸ ਆਪ ਕਰੇ। ਜਦੋਂ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪੂਰਾ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਧਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਭੋਜਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੱਦਰਾ ਪੀਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਪਾਪੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਜਿਹੀ ਗਲਤੀ ਹੋਣ ਤੇ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਲਈ “ਆਪਿਆਯਸ੍ਵ” ਰਿਕ ਮੰਤਰ ਅਤੇ “ਸੋਮ ਪੀਤਾ” ਵਾਲਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। “ਅਸਤਯੇਮਨੋਦਵਯ” ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਵਰਤ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਚਾਰ-ਵਿਧੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਖੂਟ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਲੋਕ ਧਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਐਸੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰਕ ਕਲੇਸ਼ ਕਦੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਅਫਲ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲੋਂ ਹੀ ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣ। ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਨਦੀਆਂ ਵੀ ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ। ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਮਹਾਂ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੰਜਵਾਂ ਪਾਪੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪਤਿਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਖੋਪੜੀ ਲੈ ਕੇ ਚਲੇ। ਉਹ ਉਸ ਖੋਪੜੀ ਨੂੰ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰੇ। ਹਰ ਤਿੰਨ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾਵੇ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਰਹੇ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲਮਾਲਾ ਆਦਿਕ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫਲ-ਫੂਲ ਤੇ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਬਤੀਤ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਭਿੱਖ ਮੰਗੇ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਘਾਤੀ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਫਿਰ ਤੋਂ ਯਜਨਾ ਆਦਿ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਬਲੀ ਕੌਣ ਲਈ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ? ਗਾਂ, ਦ੍ਵਿਜ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਇਕ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਘਾਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਦੇਣਾ ਵੀ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਅਧਿਆਪਕ ਆਦਿ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਲਈ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਹੈ। ਹੇ ਦ੍ਵਿਜ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸ਼ੂਦਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਉਸਨੂੰ 'ਮੁਸ਼ਲਯ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਮਾਰੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਅੱਧਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ; ਕੁਆਰੀ ਦੇ ਲਈ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ। ਜੇਕਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਿਸੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਛੇ ਸਾਲ ਦਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰੇ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਉੱਤਮ ਵਰਗ ਦੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਮਾਰੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਅੱਠ ਸਾਲ ਦਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਹਰ ਥਾਂ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਗੌੜੀ, ਪੈਸ਼ਟੀ, ਅਤੇ ਮਾਧਵੀ – ਇਹ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਸ਼ਰਾਬਾਂ ਹਨ। ਦੁੱਧ, ਘੀ ਜਾਂ ਗਾਂ ਦਾ ਮੂਤਰ – ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਤਾਮੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੌਤ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਦ੍ਵਿਜ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਮਝ ਕੇ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ਰਾਬ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀਵੇ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬੀਮਾਰੀ ਜਾਂ ਦਵਾਈ ਵਜੋਂ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਹ ਗਲਤ ਹੈ। ਜਿਸ ਭਾਂਡੇ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਬ ਛੂਹ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਬ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਖਜੂਰੀ ਸ਼ਰਾਬ, ਪਾਨਸਾ, ਅੰਗੂਰਾਂ ਤੋਂ ਬਣੀ, ਜਾਂ ਖਜੂਰਾਂ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਰਾਬ, ਗੌੜੀ, ਮਾਧਵੀ, ਸੁਰਾ, ਅਤੇ ਮਦਿਆ – ਇੰਝ ਮਿਲਾ ਕੇ ਗਿਆਰਾਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਰਾਬਾਂ ਯਾਦ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।