ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਦ ਸੰਤਾਂ ਨੇ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਅਤੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਿਯਮ ਦੱਸੇ। ਘਰ-ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਨਿਯਮ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਸੰਨਿਆਸੀ ਲਈ ਪਿੱਛੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਨਿਯਮ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਦੂਜੀ ਤਿਥੀ ਹੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਦਵਾਦਸ਼ੀ (ਬਾਰ੍ਹਵੀਂ ਤਿਥੀ) ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਆਉਂਦੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰਤਿਬੰਧਿਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਪੂਰਾ ਫਲ ਤੇਰਵੀਂ ਤਿਥੀ 'ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਤੋੜਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਤੇਰਵੀਂ 'ਤੇ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ ਵੀ ਆ ਸਕਦੀ। ਜੇਕਰ ਅਗਲੀ ਤਿਥੀ ਲੈਣੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਤਕੜੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਤੇਰਵੀਂ 'ਤੇ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ? ਕੁਝ ਲੋਕ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਿਰਫ ਦੂਜੀ ਤਿਥੀ 'ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਹੋਰ ਲੋਕ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਤੇ ਤੇਰਵੀਂ ਦੋਵੇਂ ਦਿਨ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਉਪਵਾਸ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਰਾਏ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜਿਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਉਪਵਾਸ ਜਾਂ ਉਪਵਾਸ-ਤੋੜ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਗਿਆਰਵੀਂ ਤਿਥੀ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾ-ਉਚਿਤ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਖਾਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਰਾਬੀ ਵਰਗਾ ਪਾਪੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਐਸੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। 'ਆਪਿਆਯਸ੍ਵ' ਰਿਕ ਮੰਤਰ ਅਤੇ 'ਸੋਮ ਪੀ ਕੇ' ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਦੋਸ਼ ਮੁਕਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। 'ਅਸਤਯੇਨੋਦ੍ਵਯ' ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਵਰਤ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਚਾਰ-ਵਿਧੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਖੂਟ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਐਸੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰਕ ਦੁੱਖ ਕਦੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਕੰਮ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਲਹੀਣ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਧਰਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਫਲ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲੋਂ ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣ। ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਨਦੀਆਂ ਵੀ ਸ਼ਰਾਬ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡੇ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ। ਇਹ ਲੋਕ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਰਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੰਜਵਾਂ ਪਾਪੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪਤਿਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਖੋਪੜੀ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲੇ। ਉਹ ਖੋਪੜੀ ਨੂੰ ਝੰਡੇ 'ਤੇ ਲਾ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੰਧਿਆ-ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਦਾ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਰਹੇ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲਮਾਲਾ ਆਦਿ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫਲ-ਫੂਲ 'ਤੇ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਭੀਖ ਮੰਗ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਫਿਰ ਕਰਮ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਗਾਂ, ਦਵਿਜ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦੇਵੇ। ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਇੱਕ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਦੇਣਾ ਵੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਆਦਿ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਲਈ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ ਲਈ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸ਼ੂਦਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ 'ਮੁਸ਼ਲਯ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਅੱਧਾ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ; ਕੁਆਰੀ ਲਈ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਿਸੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਛੇ ਸਾਲ ਤੱਕ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਦীক্ষਿਤ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਅੱਠ ਸਾਲ ਤੱਕ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਤਮਿਕ ਅਵਸਥਾ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।