ਮਹਾਨੁਭਾਵੋ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਨੁਵਾਧਾਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਬਹੁਤ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ। ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਪਹਿਲੀਆਂ ਤਿੰਨ ਤਿਥੀਆਂ ਨੂੰ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਦੋ ਸਮੇਂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਮਾਵੱਸ ਅਤੇ ਪੂਰਨਿਮਾ ਦੇ ਦਿਨ ਵੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਨ। ਉਚਿਤ ਸਮਾਂ ਜਾਂ ਤਾਂ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਜਾਂ ਫੌਰਨ ਹੀ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤਿਥੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਮਝੋ ਕਿ ਜਾਂ ਤਾਂ ਤੁਰੰਤ ਜਾਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਹੀ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਦਸਵੀਂ ਤਿਥੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਫੈਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਬਾਰਵੀਂ ਤਿਥੀ ਤੇਰਵੀਂ ਤੇ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੇਰਵੀਂ ਤਿਥੀ ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਮੌਕੇ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਲੋਕ ਸਿੱਧੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਸੰਨਿਆਸੀ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਚਾਹ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਭਾਵੇਂ ਦਸਵੀਂ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਗਿਆਰਵੀਂ ਤਿਥੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗ੍ਰਿਹਸਥਾਂ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਨਿਯਮ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸੰਨਿਆਸੀ ਲਈ ਬਾਅਦ ਵਾਲਾ ਯਾਦ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦਿਨ ਮੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਸਿਰਫ ਦੂਜੀ ਤਿਥੀ ਹੀ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਜੇ ਬਾਰਵੀਂ ਤਿਥੀ ਬਾਅਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨਾਂ ਹੈ। ਜੇ ਉਪਵਾਸ ਤੋੜਨ ਤੇਰਵੀਂ ਤਿਥੀ ਨੂੰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਬਾਰਵੀਂ ਤਿਥੀ ਦਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਕਦੇ ਬਾਰਵੀਂ ਤਿਥੀ ਤੇਰਵੀਂ ਤੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਅਗਲੀ ਤਿਥੀ ਮੰਨਣੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਤਦ ਹੀ ਮੰਨੀ ਜਾਵੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਬਾਰਵੀਂ ਤਿਥੀ ਤੇਰਵੀਂ ਤੇ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਕੁਝ ਲੋਕ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਕੇਵਲ ਦੂਜੀ ਤਿਥੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਕੁਝ ਲੋਕ ਬਾਰਵੀਂ ਤੇ ਤੇਰਵੀਂ ਦੋਵੇਂ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਪਹਿਲਾ ਦਿਨ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਰਾਇ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ। ਗ੍ਰਿਹਸਥ, ਜਿਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਉਪਵਾਸ ਤੋੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਰਵੀਂ ਤਿਥੀ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਦਿਨ ਤੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚੰਦਰਾਯਣ ਵਰਤ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਅਜਿਹੇ ਸਮੇਂ ਖਾਣਾ ਖਾਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਐਸੇ ਸਮੇਂ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। 'ਆਪਿਆਯਸ੍ਵ' ਰਿਕ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ 'ਸੋਮ ਪੀਤਾ' ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਅਸਤਯੇਮਨੋਦਵਯ' ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵੀ ਵਰਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਆਚਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਖੁੱਟ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸੰਸਾਰਕ ਪੀੜਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਜਿਸਦੀ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਲਰਹਿਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲੋਂ ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣ। ਨਦੀਆਂ ਵੀ ਸ਼ਰਾਬ ਵਾਲੇ ਪਾਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ। ਇਹ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੰਜਵੇਂ ਪਾਪੀ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪਤਿਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਖੋਪੜੀ ਲੈ ਕੇ ਫਿਰੇ। ਉਹ ਉਸ ਵਸਤੂ ਨੂੰ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ ਸੰਧਿਆ ਕਰੇ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾਵੇ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਰਹੇ, ਸੁਗੰਧ, ਹਾਰ ਆਦਿਕ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ। ਜੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਉਪਜ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਚਲਦਾ, ਤਾਂ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਭਿੱਖ ਮੰਗੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ ਜੀਉਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਵਿਅਕਤੀ ਸਰਵੋਤਮ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।