ਸੁਣੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ—ਦਾਤਾ, ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ, ਕਰਤਾ, ਅਤੇ ਕਰਣ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਣੂ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਹਰ ਪਾਸੇ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਣੂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭੋਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਦੁੱਤੀਯ ਅਤੇ ਅਤੁਲ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਉਨਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਦੁਵਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੀ ਤਰੀਕ ਨਿਰਧਾਰਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਉਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ ਕੋਈ ਕਰਮ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਅਮਾਵਸ ਅਤੇ ਤੀਜੀ ਤਰੀਕ ਉਪਵਾਸ ਅਤੇ ਵਰਤ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹਨ। ਛੇਵੀਂ ਤਰੀਕ ਜਦੋਂ ਨਾਗ ਨਕਸ਼ਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੱਤਵੀਂ ਤਰੀਕ ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਵ ਨਕਸ਼ਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉਪਵਾਸ ਲਈ ਵਧੀਆ ਹਨ। ਅਮਾਵਸ, ਪੂਰਨਮਾਸੀ, ਸੱਤਵੀਂ ਤਰੀਕ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤਰੀਕ—all ਇਹ ਵਰਤ ਅਤੇ ਕਰਮ ਲਈ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਸੱਤਵੀਂ ਤਰੀਕ ਜਦੋਂ ਪਿਛਲੀ ਤਰੀਕ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਚੌਦਵੀਂ ਤਰੀਕ, ਇਹ ਵੀ ਉਪਵਾਸ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਵਰਤਾਂ ਅਤੇ ਉਪਵਾਸਾਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ (ਚਾਨਣ ਪੱਖ) ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਵਰਤ ਆਦਿ ਕਰਨਾ ਸੰਭਵ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪਹਿਲੀ ਅੱਧੀ ਦਿਨ ਦੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੀ ਤਰੀਕ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤਰੀਕ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਆਪਕ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਤਰੀਕ ਰਾਤ ਦੇ ਵਰਤ ਲਈ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵਰਤ ਜਾਂ ਕਰਮ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੀ ਤਰੀਕ ਅਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੇਕਰ ਤਰੀਕ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਨਕਸ਼ਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਨਕਸ਼ਤਰ ਦੋ ਅੱਧੀ ਰਾਤਾਂ 'ਤੇ ਵਿਆਪਕ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ—ਨਕਸ਼ਤਰ ਅਤੇ ਤਰੀਕ—ਦੋ ਅੱਧੀ ਰਾਤਾਂ 'ਤੇ ਵਿਆਪਕ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਰਮ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਉਤਮ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੂਲਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਜੇਸ਼ਠਾ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਰੋਹਿਣੀ ਅੱਗਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਨਾਲ ਦਿਨ ਉੱਤਮ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤਰੀਕ, ਨਕਸ਼ਤਰ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋ ਅੱਧੀ ਰਾਤਾਂ 'ਤੇ ਵਿਆਪਕ ਹੋਣ, ਉਹ ਦਿਨ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼੍ਰਵਣ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਤਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਤਰੀਕ ਸੂਰਜ ਉਗਣ 'ਤੇ ਵਿਆਪਕ ਹੋਵੇ। ਸਾਰੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਸਮੇਂ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਰਕ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦੱਖਣੀ ਮਾਰਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ, ਵਿਸ਼ਚਿਕ, ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਕੁੰਭ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਤੂਲਾ ਅਤੇ ਮੀਨ, ਦੋਵੇਂ—ਪਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਬਾਅਦ—ਵਿਰਗੋ, ਮਿਥੁਨ, ਮੀਨ ਅਤੇ ਧਨੁ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਮਕਰ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਉੱਤਰ ਮਾਰਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵੀ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਡੁੱਬ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਜਦੋਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦੇਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਨੀਵਾਲੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਨਾ ਦਿਖਾਈ ਦੇਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਹੁ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਿਨੀਵਾਲੀ ਨੂੰ ਦੁਵਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਸ਼ਰਾਦ ਕਰਮ ਅੱਗ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਚੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਅਮਾਵਸ ਦੋ ਦੁਪਹਿਰਾਂ 'ਤੇ ਵਿਆਪਕ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਅਮਾਵਸ ਦੁਪਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦਿਖਾਈ ਦੇਵੇ, ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਬਹੁਤ ਘਟ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅਗਲਾ ਦਿਨ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਦੁਪਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਵੇ, ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇਕਰ ਘਟ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਾਮ ਤਕ ਵਿਆਪਕ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੀ ਤਰੀਕ ਬਹੁਤ ਵਧ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਿਛਲੀ ਤਰੀਕ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈਆਂ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਵਾਧਾ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪਿਛਲੀ ਤਰੀਕ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈਆਂ ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਅਮਾਵਸ ਦੋ ਦੁਪਹਿਰਾਂ 'ਤੇ ਵਿਆਪਕ ਹੋਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਸਫਲਤਾ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਉਨਤੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਵਿਆਪਕਤਾ ਅਤੇ ਸੰਕਲਪ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ-ਸੂਰਜ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।