ਇੱਕ ਵਾਰ, ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵਿਦਾਈ ਕਰਨੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ "ਵਾਜੇਵਾਜੇ" ਰਿਕ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਸੰਬੰਧਤ ਵੇਦ ਪਾਠ ਨੂੰ ਵੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਲੱਖਣ ਕਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਮ ਸ਼੍ਰਾਧ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਕਰੇ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰਣ। ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿਲ ਅਤੇ ਪੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਰੀਬ ਜਾਂ ਮਹਾਂ ਪਾਪੀ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਪਾਪ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਦੀ, ਉਹ繁ਸਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਭਗਵਾਨ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਯਕਸ਼, ਸਿੱਧ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹਰੀ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ—ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਣੂ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਣੋ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਧੰਨ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਹੋਮ ਦਾ ਭੋਗੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਦੁਤੀਆ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਹੀ ਕਰਤਾ ਹੈ, ਕਾਰਨ ਹੈ—ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਣੂ ਹੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਫੁੱਲਦੀ-ਫਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ, ਸੁਣੋ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਤਿਥੀ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਉਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਕਰਮ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਅਮਾਵੱਸ ਅਤੇ ਤੀਜੀ ਤਿਥੀ ਉਪਵਾਸ ਅਤੇ ਵਰਤ ਲਈ ਹਨ। ਛੇਵੀਂ ਤਿਥੀ ਜੋ ਨਾਗ ਨਕਸ਼ਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਸੱਤਵੀਂ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਵੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹਨ। ਅਮਾਵੱਸ, ਪੂਰਨਿਮਾ, ਸੱਤਵੀਂ ਤਿਥੀ, ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਦਿਨ—ਇਹ ਸਭ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਸੱਤਵੀਂ ਤਿਥੀ ਜੋ ਪਿਛਲੀ ਤਿਥੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਚੌਦਵੀਂ ਤਿਥੀ ਵੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਨ। ਸਭ ਵਰਤਾਂ ਅਤੇ ਉਪਵਾਸਾਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੇ ਵਰਤ ਆਦਿ ਕਰਨਾ ਸੰਭਵ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪਹਿਲੀ ਅਰਧੇ ਦਿਨ ਦੀ ਤਿਥੀ ਲੈ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਤਿਥੀ ਸ਼ਾਮ ਤੱਕ ਵਧ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਤ ਦੇ ਵਰਤ ਲਈ ਸਦਾ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤਿਥੀ ਅਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰ ਮਿਲ ਕੇ ਕਿਸੇ ਕਰਮ ਜਾਂ ਵਰਤ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੇ ਤਿਥੀ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਤੱਕ ਨਕਸ਼ਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਨਕਸ਼ਤਰ ਦੋ ਅੱਧੀ ਰਾਤਾਂ 'ਤੇ ਚਲਦਾ ਰਹੇ, ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਦੋ ਅੱਧੀ ਰਾਤਾਂ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਰਹਿਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਤਿਥੀਆਂ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੂਲ ਨਕਸ਼ਤਰ ਜੇ ਜੇਠ ਨਾਲ ਮਿਲੇ, ਜਾਂ ਰੋਹਣੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਦਿਨ ਵੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸ਼ੁਭ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਤਿਥੀ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਨਕਸ਼ਤਰ ਅਤੇ ਯੋਗ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼੍ਰਵਣ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਉਹਦੋਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤਿਥੀ ਸੂਰਜ ਉਗਣ ਤੱਕ ਵਧਦੀ ਹੋਵੇ। ਸਾਰੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਸਮੇਂ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਰਕ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦੱਖਣਾਯਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼, ਵਿਸ਼ਾਖ, ਸਿੰਘ, ਕੁੰਭ, ਤੁਲਾ, ਮੇਸ਼, ਕਨਿਆ, ਮਿਥੁਨ, ਮੀਨ ਅਤੇ ਧਨੁ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀਆਂ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਮਕਰ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਉੱਤਰਾਯਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵਾਧੂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹੀ ਕਰਤਾ-ਭੋਗਤਾ, ਕਾਰਨ ਅਤੇ ਫਲ ਹੈ।