ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭੋਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਰਕ੍ਸ਼ੋਘ੍ਨ, ਵੈਸ਼੍ਣਵ ਅਤੇ ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਿਤ੍ਰਕ ਸੂਕਤਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪਾਵਨ ਸਮੇਂ 'ਚ ਉਹ ਤ੍ਰਿਮਧੁ, ਤ੍ਰਿਸੁਪਰਨ, ਪਵਮਾਨ ਅਤੇ ਯਜੁਰਵੈਦ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ। ਨਾਲ ਹੀ, ਇਤਿਹਾਸ, ਪੁਰਾਣ ਅਤੇ ਧਰਮਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵੀ ਪਾਠ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭੋਜਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਿਖੇਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਭੁੰਨੇ ਹੋਏ ਅਨਾਜ ਨਾਲ 'ਸ੍ਵਸ੍ਤੀ' ਵਿਧੀ ਕਰੇ ਅਤੇ ਅਖੁੱਟ ਜਲ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਵੇ। ਜਿਹੜੇ ਦੋਜਾਤੀ 'ਸ੍ਵਸ੍ਤੀ' ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਭਾਂਡੇ ਨੂੰ ਨਾ ਹਿਲਾਉਂਦੇ, ਉਹ ਧੰਨ ਹਨ। ਇਸ ਮੌਕੇ 'ਤੇ ਸਮ੍ਰਿਤੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ, ਜਿਵੇਂ "ਦਾਨੀ ਸੁਖੀ ਹੋਣ" ਆਦਿ, ਉਚਾਰਣ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਾਨ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਵਸਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ 'ਵਾਜੇਵਾਜੇ' ਰਿਕ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਵੈਦਿਕ ਪਾਠ ਨੂੰ ਵੀ ਇਥੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਘਰਵਾਲੀ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਆਮ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰੇ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿਤ੍ਰਕ ਸੂਕਤ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਤਿਲ ਅਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਭੇਟ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਰ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ "ਮੈਂ ਗਰੀਬ ਹਾਂ, ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਹਾਂ," ਉਸਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਦਾ ਭਾਗੀ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਟੁੱਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ繁ਦਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਯਕ੍ਸ਼, ਸਿੱਧ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹਰਿ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਭੋਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਭਾਗਵਾਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਭੋਗ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਤੁੱਲ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹੀ ਕਰਤਾ, ਕਾਰਨ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ। ਜੇ ਕਰਮ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵੰਸ਼繁ਦਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ, ਸੁਣੋ ਕਿ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਸਿਫਲਤਾ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਤਿਥੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਅਮਾਵਸ ਅਤੇ ਤੀਜੀ ਤਿੱਥੀ ਉਪਵਾਸ ਅਤੇ ਵਰਤਾਂ ਲਈ ਹੀ ਹਨ। ਛੇਵੀਂ ਨਾਗ ਨਕਸ਼ਤਰ ਨਾਲ ਅਤੇ ਸੱਤਵੀਂ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ—ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹਨ। ਅਮਾਵਸ, ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ, ਸੱਤਵੀਂ, ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਵਾਲਾ ਦਿਨ—ਇਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਸੱਤਵੀਂ ਪਿਛਲੇ ਦਿਨ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਚੌਦਵੀਂ ਵੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਵਰਤਾਂ ਅਤੇ ਉਪਵਾਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹੈ। ਜੇ ਵਰਤ ਆਦਿ ਕਰਨਾ ਸੰਭਵ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤਿਥੀ ਵਾਲਾ ਦਿਨ ਦੁਪਹਿਰ ਤੱਕ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤਿਥੀ ਸ਼ਾਮ ਤੱਕ ਵਧ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਤ ਵਾਲੇ ਵਰਤ ਲਈ ਮੰਨਣਯੋਗ ਹੈ। ਜਦ ਤਿਥੀ ਅਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ ਵਰਤ ਜਾਂ ਕਰਮ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੇ ਤਿਥੀ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਨਕਸ਼ਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਨਕਸ਼ਤਰ ਦੋ ਅੱਧੀ ਰਾਤਾਂ 'ਤੇ ਵਧ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ ਦੋ ਅੱਧੀ ਰਾਤਾਂ 'ਤੇ ਵਧ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਤਿਥੀ ਅਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਕਰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਿਯਮ ਅਤੇ ਵਿਧੀਆਂ ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਸਰਵਵਿਆਪਕਤਾ ਨੂੰ ਮੰਨ ਕੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਹੀ ਪਿਤਰ, ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਭ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।