ਕੁਝ ਦੋਹਰੇ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਯਾਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਕਸਰ ਦੂਰਲੇ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸ਼੍ਰਾਧ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵਿਧੀਆਂ ਕਰਨੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕਰਤਾ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਤਕਾਰ ਕਰੇ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ, ਚਟਣ ਲਈ, ਚੱਖਣ ਲਈ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਪੇਸ਼ ਕਰੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਉੱਚੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਲਈ ਬੁਲਾਵਾ ਦੇਵੇ। ਇਹ ਬੁਲਾਵਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਸਿੱਧਾ ਆਮੰਤਰਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਉਹ ਕੋਈ ਉਪਯੁਕਤ ਸੂਕਤ ਉਚਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਜਾਂ ਅਰੂਪ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੋਤੀ ਪ੍ਰਕਟ ਹੋਈ ਹੈ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਕਰਤਾ ਮਨੁੱਖ ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਪ੍ਰਤੀ ਭਕਤੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਥਾ ਹੈ, ਕਰਤਾ ਮਨੁੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਠਾ, ਮਾਸ ਆਦਿਕ ਵਸਤਾਂ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਸ਼੍ਰਾਧ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭਾਂਡਾ ਲੈਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭੋਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਕਰਤਾ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਕਾਰਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਰਕ੍ਸ਼ੋਘ੍ਨ, ਵੈਸ਼੍ਣਵ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸੂਕਤ ਉਚਾਰਨ ਕਰੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਤ੍ਰਿਮਧੂ, ਤ੍ਰਿਸੁਪਰਨ, ਪਵਮਾਨ, ਯਜੁਸ ਆਦਿਕ ਮੰਤਰ, ਇਤਿਹਾਸ, ਪੁਰਾਣ ਅਤੇ ਧਰਮਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵੀ ਪਾਠ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭੋਜਨ ਕਰ ਲੈਂ, ਤਾਂ ਕਰਤਾ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਵਿਖੇਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋ ਕੇ ਉਚਿਤ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਭੁੰਨੇ ਹੋਏ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਸ੍ਵਸ੍ਤੀ ਵਿਧੀ ਕਰੇ ਅਤੇ ਅਖੁੱਟ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇਵੇ। ਜਿਹੜੇ ਦੋਹਰੇ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਭਾਂਡਾ ਨਾ ਹਿਲਾ ਕੇ ਸ੍ਵਸ੍ਤੀ ਵਿਧੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧੰਨ ਹਨ। ਸਮ੍ਰਿਤੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ "ਦਾਨੀ ਸੁਖੀ ਹੋਵਣ," ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਚਿਤ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਾਨ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਚੀਜਾਂ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ। ਫਿਰ, 'ਵਾਜੇਵਾਜੇ' ਰਿਕ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਵੈਦਿਕ ਪਾਠ ਨੂੰ ਵੀ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਵਿਅਕਤ ਕਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਨਾਰੀ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਆਮ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰੇ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰੇ। ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤਿਲ ਅਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਭੇਟ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਗਰੀਬ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਹਾਂ," ਤਾਂ ਉਹ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੀਨਾਜ ਅਟੁੱਟ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸਰਵ-ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਯਕ੍ਸ਼, ਸਿੱਧ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਹਰੀ—ਸਦਾ-ਸਥਿਰ—ਸਭ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਭੋਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ-ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਭੋਗਤਾ ਹਨ, ਉਹ ਅਤੁੱਲ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸਦਾ-ਸਥਿਰ, ਕਰਤਾ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਕਰਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਵੀ—ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਸੁਣੋ ਕਿ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਸਿਫਲਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਤਿੱਥਿ ਨਿਰਧਾਰਤ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਅਮਾਵੱਸਿਆ ਅਤੇ ਤੀਜੀ ਤਿੱਥਿ ਉਪਵਾਸ ਅਤੇ ਵਰਤਾਂ ਲਈ ਹਨ। ਛੇਵੀਂ ਤਿੱਥਿ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਾਗ ਨਕਸ਼ਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਸੱਤਵੀਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਧੀਆਂ ਅਤੇ ਉਪਦੇਸ਼, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਨ, ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਸਿਫਲਤਾ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ ਨਿਯਮਤ ਹਨ।