ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸ੍ਰਾਧ ਜਾਂ ਹੋਰ ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਨ ਦੀ ਮਨਸ਼ਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਜਾਜਤ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਲਈ ਆਦਮੀ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਕਰਮ ਕਰਾਂਗਾ," ਤੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਉੱਤਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, "ਕਰ, ਹੋ ਜਾਵੇ," ਜਾਂ "ਕਰ ਲੈ।" ਸਾਮਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, "ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਵਧਾ, ਨਮਨ," ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, "ਸਵਾਹਾ" ਨਾਲ ਖਤਮ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਵਿਆਪਕ ਪਿਤਰ ਯਜਨਾ ਵਾਂਗ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਅੱਗ ਉਪਲਬਧ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਯਜਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਰਨੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ। ਪੂਰਨਿਮਾ ਵਾਲੇ ਕਰਮ ਸਮੇਂ, ਅੱਗ ਦੂਰੋਂ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜੇ ਪੂਰਨਿਮਾ ਆ ਰਹੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਅੱਗ ਦੂਰ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਘਟਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਜਾਵੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਅੱਗ ਦੂਰ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਪੂਜਾ ਲਈ ਅੱਗ ਦੂਰ ਹੋਵੇ ਪਰ ਭਰਾ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ (ਦੁਜਾਤੀ) ਲੋਕ ਦੂਰ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਹੀ ਵਰਤਣ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਦਾਰਥ, ਚਟਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ। ਫਿਰ, ਸਭ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜਾਂ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਸਤੂਤੀ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰਾਂ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਰੂਪਵਾਨ ਹੋਣ ਜਾਂ ਅਰੂਪ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੋਤ ਜਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਉਚਿਤ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਦ, ਮਾਸ ਆਦਿ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਸ੍ਰਾਧ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਭਾਂਡਾ ਸਵੀਕਾਰ ਨਾ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭੋਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈ, ਤਾਂ ਕਰਤਾ, ਜੋ ਸ਼ਰਧਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਕਸ਼ੋਘਨ, ਵੈਸ਼ਣਵ ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪਿਤਰ ਸੂਕਤ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਮਧੂ, ਤ੍ਰਿਸੁਪਰਨ, ਪਵਮਾਨ ਅਤੇ ਯਜੁਸ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ, ਇਤਿਹਾਸ, ਪੁਰਾਣ ਅਤੇ ਧਰਮਸ਼ਾਸਤਰ ਵੀ ਪੜ੍ਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭੋਜਨ ਕਰ ਲੈਂ, ਤਦ ਕਰਤਾ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਤਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭੁੰਨੇ ਹੋਏ ਅਨਾਜ ਨਾਲ 'ਸਵਸਤੀ' ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ 'ਸਵਸਤੀ' ਕਰਮ ਭਾਂਡਾ ਨਾ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧੰਨ ਹਨ। ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ "ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਵਾਧਾ ਹੋਵੇ," ਆਦਿ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਾਨ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। 'ਵਾਜੇਵਾਜੇ' ਰਿਕ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਵੈਦਕ ਪਾਠ ਨੂੰ ਵੀ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਨ ਤਾ ਪਤਨੀ ਹੋਵੇ, ਨ ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਆਮ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰੇ। ਗਿਆਨੀ ਪਿਤਰ ਸੂਕਤ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਢੰਗ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤਿਲ ਤੇ ਪੱਤੇ ਆਦਿ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਆਦਮੀ ਆਖੇ, "ਮੈਂ ਗਰੀਬ ਹਾਂ, ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਹਾਂ," ਤਾਂ ਉਹ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਜਿਹਾ ਪਾਪ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਦੀ, ਉਹ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸਰਵ-ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਯਕਸ਼, ਸਿੱਧ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹਰੀ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਨਿਯਮ ਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।