ਇਹ ਵਿਰਤਾਂਤ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਵਿਧੀਅਨੁਸਾਰ ਆਚਰਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਬਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿ्णੂ ਜੀ ਦੀ ਭਕਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ ਜਾਂ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਭਕਤੀ ਤੋਂ ਮੁੱਖ ਮੋੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਸਮਾਰੋਹ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਜਾਂ ਮੰਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਪਿੰਡਾਂ ਜਾਂ ਬਾਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਵਸਤੂਆਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਛਲ-ਕਪਟ ਵਾਲੇ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਲਈ ਜਿਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਤੇ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਵਿਦਵਾਨ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਜੰਮੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਆਉਣ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਕਿ ਸ਼੍ਰਾਦਧ 'ਕੁਟਪ' ਨਾਮਕ ਸਮੇਂ ਤੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਟੁੱਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਦਾਨ ਵੀ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਕਰਨਾ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਸਮਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਦਾਨ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਤਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤਕਰਤਾ ਦੋਵੇਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਜਾਣਕਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ, ਜਦ ਦਿਨ ਝੁਕ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਕਰੇ। ਇਹ ਸਮਾਰੋਹ ਪਿਛਲੀ ਤਿਥੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੀ ਤੇ ਨਵੀਂ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਤਿਥੀ ਦੀ ਸ਼ਾਮ ਵੱਲ ਵਾਧੂ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸਮਾਂ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਾਰੇ ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਸਹਿਮਤ ਨਹੀਂ। ਪਾਵਨ ਮਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਲਈ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿੰਨ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਲਈ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ, ਦੋ ਮੰਡਲ ਬਣਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਵੈਸ਼ ਦੇ ਲਈ ਗੋਲ ਮੰਡਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਨਾ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਲੋੜ ਪਏ, ਤਾਂ ਆਪ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੇਦ-ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਸੌਂਪਣਾ। ਪੂਜਾ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਕੇ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। 'ਅਪਹਤਾ' ਰਿਕ ਉਚਾਰ ਕੇ ਤਿਲ ਛਿੜਕਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਵਾਰੀ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਖ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਕੇ ਫਿਰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਦੀ ਚੌਥੀ ਭਾਗ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੈ; ਬਾਕੀ ਸਭ ਪੂਰਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਜਲ ਪਾ ਕੇ 'ਸ਼ੰਨੋ ਦੇਵੀ' ਰਿਕ ਉਚਾਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ 'ਵਿਸ਼ਵੇ ਦੇਵਾਹ ਸਹ' ਰਿਕ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੁਗੰਧ, ਪੱਤੇ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਅਤੇ ਦੀਵੇ ਨਾਲ ਪੁਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਤੇ ਤਿਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਆਸਨ ਸਜਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। 'ਸ਼ੰਨੋ ਦੇਵੀ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਜਲ ਛਿੜਕ ਕੇ, 'ਤਿਲੋਸੀ' ਆਖ ਕੇ ਤਿਲ ਵੀ ਛਿੜਕਣੇ ਹਨ। 'ਯਾ ਦਿਵਿਆ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਅਰਘ ਦਿਓ। ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਆਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਆਗਿਆ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਕਿ "ਹੁਣ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਕਰਮ ਕਰਾਂਗਾ।" ਜਦ ਉਹ ਆਗਿਆ ਦੇਣ, "ਕਰੋ, ਹੋ ਜਾਵੇ" ਜਾਂ "ਕਰੋ", ਤਾਂ ਕਰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਮਨ ਦੇ ਲਈ 'ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਵਧਾ, ਨਮਸਕਾਰ' ਉਚਾਰਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਾਂ 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਉਚਾਰ ਕੇ ਪਿਤਰ-ਯਜਨਾ ਵਾਂਗ ਆਹੂਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਅੱਗ ਉਪਲਬਧ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਯਜਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੂਰਨਿਮਾ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਅੱਗ ਦੂਰ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲਿਆਂਦਾ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇ। ਜੇ ਪੂਰਨਿਮਾ ਆਉਣ ਤੇ ਅੱਗ ਦੂਰ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਦ ਪਤਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਵੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਅੱਗ ਦੂਰ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਦ ਪੂਜਾ ਲਈ ਅੱਗ ਦੂਰ ਹੋਵੇ ਪਰ ਭਰਾ ਨੇੜੇ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵਿਧੀਆਂ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਮ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਵਿਧੀ, ਅਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਯਥਾਰਥ ਤਰਿਕੇ ਨਾਲ ਤਰਪਣ ਮਿਲੇ।