ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੇ ਮੂਲ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਬਾਰੇ ਗਹਿਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਥੇ ਸਪਸ਼ਟ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਕਤਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਅਛੂਤ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਦਾ ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸ਼ਹਿਦ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮ ਦੇ ਚਾਵਲ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਉੱਚੀ ਦਇਆ ਰੱਖੇ, ਅਤੇ ਵੈਦਾਂਤ ਦੇ ਸੱਚੇ ਅਰਥ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਚੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਧਰਮਗੁਰੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਲੋਕ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਟਾਲਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਢੀ, ਵਿਗੜੇ ਨਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਲਟਕਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਤੋੜਣ ਵਾਲੇ, ਬੁਰਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਦੋਖੀ, ਮੰਦਰ-ਸੇਵਕ, ਦੁਸ਼ਟ, ਝੂਠੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਭਗਤ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਖੁਰਾਕ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਗੰਜੇ, ਗੋਲ ਸਿਰ ਵਾਲੇ, ਜਾਂ ਅਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਰੀਸਤ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਮੁੜ ਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਸ੍ਰਮ੍ਰਿਤੀ ਜਾਂ ਮੰਤਰ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ, ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਮੰਡੀ ਦੀ ਵਸਤੂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਧੋਖਾਧੜੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ — ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਤੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਦੂਰ ਰੱਖੋ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਫੜ ਕੇ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਹੋ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਵਾਨ ਲੋਕ ਸ਼੍ਰਾਦਧ 'ਕੁਟਪ' ਸਮੇਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਮਾਂ 'ਕੁਟਪ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਕੁਝ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਸਮੇਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਇਸੀ ਸਮੇਂ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਸਮਾਂ 'ਰਾਕਸ਼ਸ' ਸਮਝਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ। ਦਾਨੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਨਰਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਵਾਨ, ਦਿਨ ਦੇ ਪੀੜ੍ਹ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰੇ। ਇਹ ਪਿਛਲੇ ਤਿਥੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਨਵਾਂ ਦੋਵੇਂ ਮਨਾਇਆ ਜਾਣ। ਉਹ ਤਿਥੀ ਜੋ ਸ਼ਾਮ ਤੱਕ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਸਰਵੋਤਮ ਸਮਾਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਸਾਰੇ ਇਸ ਵਿਚ ਸਹਿਮਤ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿੰਨ ਦਾਨ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਦੋ ਚੱਕਰ ਬਣਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਵੈਸ਼ਿਆ ਲਈ ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਵੈਦਿਕ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਪੂਜਾ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਨਾਰਾਇਣ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। 'ਅਪਹਤਾ' ਰਿਚ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ ਤਿਲ ਛਿੜਕਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਫਿਰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਵਾਰੀ ਦਿਵਯ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਵਿੱਚ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੈ; ਬਾਕੀ ਪੂਰਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਪਾਉਣ ਸਮੇਂ 'ਸ਼ੰਨੋ ਦੇਵੀ' ਰਿਚ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, 'ਵਿਸ਼ਵੇ ਦੇਵਾਹ ਸਹ' ਰਿਚ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਗੰਧ, ਪੱਤੇ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਤੇ ਦੀਵੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਤੇ ਤਿਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੀਟਾਂ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। 'ਸ਼ੰਨੋ ਦੇਵੀ' ਹਿੰਮ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, 'ਤਿਲੋਸੀ' ਕਹਿ ਕੇ ਤਿਲ ਛਿੜਕਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। 'ਯਾ ਦਿਵਿਆ' ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਅਰਘਯਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੀ ਰੀਤ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਅਤੇ ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਮਿਲੇ।