ਇਹ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਉੱਚਤਮ, ਸਦਾ ਚਮਕਣ ਵਾਲੀ ਜੋਤਿ ਬਾਰੇ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਿਰ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਚਮਕਣ ਵਾਲੀ ਪਰਮ ਜੋਤਿ ਹੈ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਫਿਰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਖਾਣਾ ਅਤੇ ਦਵਾਈਆਂ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਦੋਵੇਂ ਦਿਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨਹੀਂ ਸੁੱਤਣੇ ਚਾਹੀਦੇ। ਜਿਹੜਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜੋ ਚੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਦਾ ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮ ਦੇ ਮਧੂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮ ਦੇ ਚੌਲਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦਇਆਵਾਨ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵੈਦਾਂਤ ਦੇ ਅਸਲ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਵੇ ਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਅਤੇ ਸੱਚੀਆਂ ਸ਼ਾਸਤਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਸਮੇਂ ਕਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਕੋਈ ਕੋੜੀ, ਵਿਗੜੇ ਨਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਲਟਕਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਤੋੜਨ ਵਾਲਾ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿਹੜਾ ਬੁਰਾ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਦੋਖੀ ਹੈ, ਮੰਦਰ ਦਾ ਨੌਕਰ ਜਾਂ ਬੁਰਾ ਵਿਅਕਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜਾ ਝੂਠੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਘਰ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਗੰਜਾ, ਗੋਲ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਅਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਪੁਜਾਰੀ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਮੁੱਖ ਮੋੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜਾ ਸਮ੍ਰਿਤੀਆਂ ਜਾਂ ਮੰਤ੍ਰ ਵੇਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਪਿੰਡਾਂ ਜਾਂ ਬਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਲਈ ਸੱਦਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਵਿਦਵਾਨ, ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਜੰਮੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਫੜਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸੱਦਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕੁਟਪ ਸਮੇਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਮਾਂ ਕੁਟਪ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਇਸ ਵੇਲੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਇਸ ਸਮੇਂ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਸਮਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਸਮਝਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ। ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦਾਤਾ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਜਾਣੂ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦਿਨ ਦੇ ਪੀਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਕਰੇ। ਇਹ ਪਿਛਲੇ ਤਿਥੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੀ ਤੇ ਨਵੀਂ ਦੋਵੇਂ ਤਿਥੀਆਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਤਿਥੀ ਸ਼ਾਮ ਤੱਕ ਖਿੱਚਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸਮਾਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਹਰੇਕ ਦੀ ਇਹੀ ਰਾਏ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਹੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵਾਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ—ਦੋਵੇਂ ਲਈ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ। ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲਣ ਉੱਤੇ, ਦੋ ਮੰਡਲ ਤਿਆਰ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਵੈਸ਼ ਲਈ ਗੋਲ ਮੰਡਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।