ਜਦੋਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਵਿਰਕਤੀ (ਵੈਰਾਗ) ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਵੇਦਾਂਤ ਦੇ ਅਧ੍ਯਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਇੱਛਾ-ਰਹਿਤਤਾ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਵਰਗੀਆਂ ਗੁਣ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੇ ਮਿੱਤਰ, ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ, ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਭਿਖਿਆ ਮੰਗ ਕੇ ਜੀਵਨ ਯਾਪਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਇੱਕ ਹੀ ਘਰ ਤੋਂ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਭਿਖਿਆ ਲਈ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ‘ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਝਗੜਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਣਵ (ਓਮ) ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤ੍ਰਣ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ (ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ) ਵੀ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਉਹ ਚੰਡਾਲ ਦੇ ਸਮਾਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਜਾਤ ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਤੋਂ ਨਿੰਦਤ ਹੈ। ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮਲਕੀਅਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਸ਼ਾਂਤ, ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਗਿਆਨ-ਸਵਭਾਵ, ਨਿਰਮਲ, ਪਰਮ, ਅਬਿਨਾਸੀ ਜੋਤੀ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਪਰਮ ਆਨੰਦ, ਪਰਮ, ਅਬਿਨਾਸੀ ਜੋਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦੀ ਸ੍ਰਵਣ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਸੋਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਖਾਣਾ ਅਤੇ ਦਵਾਈਆਂ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰੇ। ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸੌਣ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚੇ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹਤਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜੋ ਅਊਤਕਾਸਤ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮ ਦੇ ਮਧ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮ ਦੇ ਚਾਵਲ ਜਾਣੇ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ‘ਤੇ ਵਧੀਆ ਦਇਆ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਵੇਦਾਂਤ ਦੇ ਸੱਚੇ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਹੋਰਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਅਤੇ ਸੱਚੀਆਂ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਿੱਚ ਕਿਸ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਕੋੜੀ, ਵਿਅੰਗੀ ਉਂਗਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਲਟਕਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਵਚਨ ਟੋੜਣ ਵਾਲਾ; ਮੰਦੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਦਗਾਬਾਜ਼, ਮੰਦਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਵਿਅਕਤੀ; ਝੂਠੀਆਂ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਹੋਰਨਾਂ ਦੇ ਖਾਣੇ ਖਾਣ ਵਾਲਾ; ਗੰਜਾ, ਗੋਲ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਅਯੋਗ ਪੂਜਾਰੀ; ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਹੋਣ ਵਾਲਾ; ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਗ੍ਰੰਥ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਮੰਤ੍ਰ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ; ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਬਜ਼ਾਰ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਅਤੇ ਦਗਾ-ਫਰੇਬ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਤੋਂ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਦੂਰ ਰੱਖੋ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ ਹੋਵੇ। ਗਿਆਨਵਾਨ, ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ (ਦ੍ਵਿਜ), ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਪਕੜ ਕੇ, ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ ਹੋਵੇ। ਵਿਦਵਾਨ ਸ਼੍ਰਾਦਧ 'ਕੁਟਪ' ਸਮੇਂ ਕਰੇ। ਇਹ ਸਮਾਂ 'ਕੁਟਪ' ਕਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਵੇਲੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਬਿਨਾਸੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਇਸ ਸਮੇਂ ਹੀ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਇਹ ਸਮਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸਮਝਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ।