ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਧਰਮ ਦੇ ਮਰਯਾਦਿਤ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਆਤਮਿਕ ਉੱਨਤੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਬਾਰੇ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਪਰਦੇ ਵਾਂਗ ਹੋ, ਅਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਣੀ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਭੋਜਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨੀ ਹੋਵੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਹਵਨ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਪੀਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਹੀ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇ en ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਵਿਛੌਣਾ, ਬੈਠਕ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਹਾਰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਵਨਵਾਸੀ ਜੀਵਨ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਤਾਂ ਇਕੱਲਾ ਜਾਂ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵਣ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੌਂਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਚਰੀਅਤ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੰਜ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਅਤੇ ਕੇਵਲ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਅੱਠ ਗੱਡੀਆਂ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਇੰਦਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਕਾਮ-ਵਾਸਨਾ, ਨੀਂਦ ਅਤੇ ਆਲਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਵਨਵਾਸੀ ਵਿਅਕਤੀ ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਆਦਿ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸਾਰੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਵੈਰਾਗ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਦਾਂਤ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਦਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸੁਨਿਆਸ ਅਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਵਾਸਨਾ-ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤਤਾ, ਦੁਸ਼ਮਣ-ਮਿੱਤਰ, ਇੱਜ਼ਤ-ਅਪਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸਮਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਿੱਖਿਆ ਤੇ ਜੀਵਨ ਯਾਪਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਇੱਕ ਹੀ ਘਰ ਤੋਂ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਭਿੱਖਿਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਵਿਵਾਦ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਣਵ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਵੀ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਨਹੀਂ ਲਿਖਿਆ। ਉਹ ਚੰਡਾਲਾ ਦੇ ਸਮਾਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਾਤੀ ਜਾਂ ਆਸ਼੍ਰਮ ਨੇ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਦਵੈਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮਮਤਾ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸ਼ਾਂਤ, ਮੋਹ-ਭਰਮ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਇਰਖਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਿਆਨ-ਸਰੂਪ, ਨਿਰਮਲ, ਪਰਮ ਤੇ ਸਦਾ ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਨਿਰਗੁਣ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਰੂਪ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਸਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਸਦਾ ਚਾਨਣ ਵਾਲੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਹਦੀ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਉੱਚਤਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੌਂਦਾ, ਬ੍ਰਹਮਚਰੀਅਤ ਦਾਅਨੁਸਰ ਰਹਿੰਦਾ, ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਤਕਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਰਾਦਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਦਵਾਈ ਵਾਲੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਨਹੀਂ ਖਾਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ। ਸ਼ਰਾਦਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਦਿਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚੇ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਉਹ ਅਛੂਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਦਾ ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਿਚ ਜੰਮਿਆ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਮਧੂ ਦੇ ਤਿੰਨ ਭੇਦ, ਚੌਲ ਦੇ ਤਿੰਨ ਭੇਦ ਪਤਾ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਪਰਮ ਦਇਆਵਾਨ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਵੈਦਾਂਤ ਦੇ ਅਸਲ ਅਰਥ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸ਼ਰਾਦਧ ਵਿੱਚ ਕਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਕੋੜ੍ਹੀ, ਵਿਗੜੇ ਨਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਲਟਕਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤ ਤੋੜ ਚੁੱਕਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਬੁਰਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਦੋਖੀ, ਮੰਦਰ ਸੇਵਕ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਟ ਵਿਅਕਤੀ, ਝੂਠੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਗੰਜਾ, ਗੋਲ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਜੋ ਅਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਯਜਮਾਨ ਬਣੇ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਰਾਦਧ ਵਿਚ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਥਾ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਧਰਮ, ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਅਤੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਦਾ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।