ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ, ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ, ਜੜਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇਣ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਯੋਗ ਅਤਿਥੀ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਉਸ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਖੁਦ ਪੂਣ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਤਿਥੀ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਵਾਂਗ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇ ਕੇ ਰਾਜੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਪੰਜ ਦਿਨਚਰਿਆ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਭੁੱਲਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਯਜਨ ਵੀ ਪੰਜ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਧਨ ਦੀ ਘਾਟ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਵੀ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ ਕਦੇ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਖਾਣ-ਪੀਂਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਉਲਟੀ ਹੋਈ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸ਼ਰਾਬ ਵਾਂਗ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਸਿੱਧਾ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਲੂਣ ਅਤੇ ਗੋ-ਮਾਸ਼ ਦੋਵੇਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਆਵਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਐਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਅਮਰ ਆਵਰਨ ਹੋ, ਅਤੇ ਖਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਣੀ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਆਹੂਤੀ ਦੇ ਕੇ ਤੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਹੀ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਬਿਸਤਰਾ, ਬੈਠਕ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸੱਚੀ ਆਚਰਨ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੀ ਲੋੜ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਤ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੰਜ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਅਤੇ ਕੇਵਲ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਭਕਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅੱਠ ਗੁੱਟ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ। ਵਿਸ਼ੇ ਭੋਗ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਨੀਂਦ ਅਤੇ ਆਲਸ ਤੋਂ ਵੀ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਚੰਦਰਾਇਣ ਵਰਗੀਆਂ ਤਪਸਿਆਵਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਭ ਵਸਤੂਆਂ ਵਲ ਵੈਰਾਗ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਦਾਂਤ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਾਂਤ, ਆਤਮ-ਸਯੰਯਮੀ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਇੱਛਾ-ਰਹਿਤ, ਕ੍ਰੋਧ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੇ ਮਿਤਰ, ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਅਪਮਾਨ ਵਿਚ ਸਮਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਿਖਾ ਮੰਗ ਕੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਕ ਹੀ ਘਰ ਤੋਂ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਉਹ ਵਿਵਾਦ ਰਹਿਤ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਹੀ ਭਿਖਾ ਮੰਗਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਣਵ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਤਮ-ਸਯੰਯਮੀ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਵੀ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਉਹ ਚੰਡਾਲਾ ਵਾਂਗ, ਜਾਤੀ ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਤੋਂ ਨਿੰਦਿਤ ਮੰਨਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਉਹ ਦਵੰਦ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਵਸਤੂ-ਮੁਕਤ, ਸ਼ਾਂਤ, ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਪਾਰ, ਈਰਖਾ-ਰਹਿਤ, ਗਿਆਨ-ਸਰੂਪ, ਨਿਰਮਲ, ਪਰਮ ਤੇ ਸਦਾ ਚਾਨਣ ਹੈ। ਉਹ ਨਿਰਗੁਣ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਰਮ ਆਨੰਦ, ਪਰਮ ਤੇ ਸਦਾ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਭਗਤ ਉਸ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਤ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਰਹਿੰਦਾ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮਹਿਲਾ-ਪਕਾਇਆ ਭੋਜਨ ਤੇ ਔਸ਼ਧੀ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਬਚੇ। ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਨਿਆਯ, ਆਚਰਣ, ਤਪਸਿਆ, ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਆਤਮ-ਸਯੰਯਮ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਰਾਹ ਤੇ, ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਤੇ ਪਰਮ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।