ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਾਰਮਿਕ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੀਤੀਆਂ ਬਾਰੇ ਵਿਦਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗਾਇਤ੍ਰੀ ਅਤੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਚ ਜੋੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਅਰਪਣ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਹਰੀ ਵਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਦ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਉਥੋਂ ਰੁਖਸਤੀ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ ਦੀਆਂ ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਤਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹੋਰ ਨਿਯਮਤ ਕਰਮ ਵੀ ਨਿਭਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਤਪੱਸਵੀ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ-ਯਜ੍ਯਾ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਰਾਤ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਕਰਮ ਨਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ, ਨਾਸਤਿਕ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਤਾਰੇ ਜਿਵੇਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕਾਂ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਮਿਹਮਾਨ ਆਵੇ, ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਭੋਜਨ ਤੇ ਹੋਰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ। ਪਾਣੀ, ਪੱਕਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ, ਜੜਾਂ, ਫਲ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿਚੋਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਹਮਾਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਯੋਗ੍ਯ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਿਹਮਾਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਸ਼ਣੂ ਵਾਂਗ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਨ ਕਰਾ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਪੰਜ ਮਹਾ-ਯਜ੍ਯਾ ਨਿਯਮਤ ਤੌਰ ਤੇ ਕਰਨੇ ਹੀ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਯਜ੍ਯਾ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਜ ਮਹਾ-ਯਜ੍ਯਾ ਵਿੱਚ ਗਿਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋਏ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਦਿ) ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਭੋਜਨ-ਪਾਤਰ ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡੋ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂ ਵਿਅਕਤੀ ਅਮੀਰ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਜਿਹੜਾ ਭੋਜਨ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਉਲਟੀ ਕਰਕੇ ਬਾਹਰ ਆਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਰਾਬ ਵਰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਨਮਕ ਸਿੱਧਾ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਗੋ-ਮਾਸ, ਦੋਵੇਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾ ਕਰੋ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਰਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਅਮਰ ਆਵਰਨ ਹੋ, ਤੇ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਣੀ ਚੁੱਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ ਤੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਫਿਰ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਮਿਹਮਾਨ ਨੂੰ ਸੌਣ ਲਈ ਬਿਸਤਰਾ, ਬੈਠਣ ਲਈ ਆਸਨ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸਚੇ ਆਚਰਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਵਧੀਕ ਉਮਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਕੇ, ਇਕੱਲਾ ਜਾਂ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾਵੇ। ਉਥੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੌਣਾ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਨਿਭਾਉਣਾ ਤੇ ਪੰਜ ਯਜ੍ਯਾ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਕੇਵਲ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਹੀ ਅਰਪਿਤ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਅੱਠ ਗਲੋਟੀਆਂ ਭੋਜਨ ਲੈਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਕਾਮ ਤੇ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਤੇ ਆਲਸੀਪਣ ਤੋਂ ਵੀ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਨੂੰ ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਗੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਵੈਰਾਗ ਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਵੈਦਾਂਤ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰੇ, ਸ਼ਾਂਤ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਇਰਖਾ-ਰਹਿਤਤਾ, ਇੱਛਾ-ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ-ਮਿੱਤਰ, ਇਜ਼ਤ-ਅਪਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨਤਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਸਦਾ ਭਿਖਿਆ ਮੰਗ ਕੇ ਜੀਵੇ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਇਕ ਘਰ ਤੋਂ ਨਹੀਂ। ਭਿਖਿਆ ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਲਏ ਜਿੱਥੇ ਝਗੜਾ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਦਾ ਓਮ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅਜਿਹੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਵੀ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਉਹ ਉਚਿਤ ਆਚਰਨ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੰਡਾਲ ਵਾਂਗ, ਜਾਤ ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਲੋਂ ਤਿਆਗਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੁਵੈਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮਮਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਸ਼ਾਂਤ, ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਇਰਖਾ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚੇ ਤੌਰ ਤੇ ਉੱਚਾ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।