ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ 'ਤੇ ਓਮ ਦਾ ਉੱਚਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ 'ਭੂ' ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਭੂ', 'ਭੁਵਹ', 'ਸਵਹ' ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਹੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਆ। ਦਿਨ ਦੇ ਮੱਧ ਸਮੇਂ, ਮਨ ਵਿਚ ਉਸ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬੈਲ ਉੱਤੇ ਸਫੈਦ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਵਾਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਉਸੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਧਿਆਨ ਕਰ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਓਮ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਅਹ੍ਰਿਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ-ਚਰਨ ਵਾਲਾ ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਇਕੱਠੇ ਉਚਾਰਣ ਕਰ। ਫਿਰ, ਖੱਬੇ, ਮੱਧ, ਤੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਕੇ ਸਾਹ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਰੋਕ। ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਜਲ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਅੱਗ ਦੁਆਰਾ—ਇਹ ਐਸਾ ਹੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਕਿ "ਮੂਤ੍ਰ ਨਾਲ ਅਪਵਿੱਤਰ ਨਾ ਹੋਵੇ" ਅਤੇ ਨੱਕ ਨੂੰ ਨਾ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਜਲ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਕਰ, ਉਚਾਰਣ ਕਰ "ਸਤ੍ਯ ਅਤੇ ਧਰਮ"। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਹੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਜਲ ਅਰਪਣ ਕਰ। ਦਿਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ, ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਉੱਪਰ ਤੇ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖ ਕੇ ਇਹ ਕਰ। ਹੇ ਨਾਰਦ, ਫਿਰ ਸਾਵਿਤ੍ਰ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੰਤ੍ਰ ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੋਣ, ਉਚਾਰ। ਫਿਰ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਘੁਮਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ। ਗਾਇਤਰੀ, ਜਿਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਜੇ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਹੰਸ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਈ 'ਤੇ ਖੇਡਦੀ ਹੈ, ਸਦਾ ਪੂਜਿਤ ਤੇ ਧਿਆਨਯੋਗ ਹੈ—ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਦੇਵੇ। ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ, ਜਿਸਦੇ ਵਾਲ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਅਰਧਚੰਦ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿਹਰਾ, ਬੈਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ, ਸੁੰਦਰ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ, ਜਿਸਦਾ ਧਿਆਨ ਯਜੁਰਵੇਦ ਸਰੂਪ ਵਜੋਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਜੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹਾਰ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜੀ ਹੋਈ—ਉਹ ਮਾਤਾ ਸਾਡੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਲਾਈ ਕਰੇ। ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਮਾਤਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ-ਚਰਨ ਵਾਲਾ ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ, ਓਮ ਨਾਲ, ਭੂ, ਭੁਵਹ, ਸਵਹ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਣ ਕਰ। ਹੇ ਮੁਨਿ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਲਈ ਇਹ ਜਾਪ ਜੀਵਨ ਦੀ ਆਧਾਰ ਹੈ। ਗਾਇਤਰੀ ਅਤੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਜੋੜੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਜਲ ਅਰਪਣ ਕਰ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਹਰੀ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਵਿਦਾ ਹੋ। ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਹੋਰ ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਨਿਯਮਤ ਕੰਮ ਹਨ, ਉਹ ਕਰ। ਹੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀ, ਵਨਵਾਸੀ ਅਤੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੂੰ ਵੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ-ਯਜ੍ਯ ਕਰ। ਰਾਤ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਹ ਕਰਮ ਨਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਨਾਸਤਿਕ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਭ ਧਰਮ ਕਰਮ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਲੋਕ, ਜਦ ਤੱਕ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਤਾਰੇ ਹਨ, ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਘਰ ਆਏ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀ, ਪੱਕਾ ਖਾਣਾ, ਜੜਾਂ, ਫਲ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਘਰੋਂ ਕੁਝ ਦੇ ਕੇ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਯੋਗ੍ਯ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਪੁੰਨ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਾਂਗ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਨੀ ਦੇ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ। ਇਸ ਲਈ, ਪੰਜ ਦੈਣਿਕ ਯਜ੍ਯਾ ਨਿੱਤ ਕਰ, ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਜ ਯਜ੍ਯਾ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਭੋਜਨ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਹੈ, ਉਸ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡ—even ਜੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਧਨ ਘੱਟ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਖਾਧਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਮੁੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਵਾਪਸ ਕੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਰਾਬ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਨਮਕ ਖਾਣਾ ਜਾਂ ਗੋਮਾਸ ਖਾਣਾ—ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਅਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸ਼ੋਰ ਨਾ ਕਰ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਧਰਮ ਦਾ ਮਾਰਗ ਹੈ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਚੱਲਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਸੁਖ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।