ਇਕ ਵਾਰ, ਵੈਦਿਕ ਰੀਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਰਖਿਆ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ੁਭ ਮਿੱਟੀ ਲੈ ਕੇ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕ੍ਰਿਆ, ਪੇਸ਼ਾਬ ਜਾਂ ਪਖਾਨਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ ਤਿੰਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੋਲੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਗ੍ਰਹਸਥ ਲਈ ਹੈ, ਪਰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਲਈ ਇਹ ਮਾਤਰਾ ਦੂਣੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪੂਰੀ ਸਫਾਈ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਇਸ ਦੀ ਅੱਧੀ ਮਾਤਰਾ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀਆਂ। ਵਿਵੇਕਸ਼ੀਲ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਐਸਾ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰੇ ਜੋ ਬਦਬੂ ਅਤੇ ਗੰਦਗੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਰਤਾਂ ਰੱਖੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਯੋਗੀਆਂ ਵਾਲੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗਾ, ਗੰਧ-ਰਹਿਤ, ਝੱਗ-ਰਹਿਤ ਪਾਣੀ ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਚਾਰ ਵਾਰੀ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੰਗੂਠਾ ਅਤੇ ਤਰਜਨੀ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਦੋਨੋ ਨੱਕ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਅੰਗੂਠਾ ਅਤੇ ਛੋਟੀ ਉਂਗਲ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਭੀ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਛੂਹੇ। ਹਥੇਲੀ ਜਾਂ ਉਂਗਲਾਂ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਵਿਦਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਲ ਵਾਲੀ ਦੰਦ-ਕਾਠੀ ਚਬਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ ਜਾਂ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਅਰਦਾਸ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ: "ਹੇ ਰੁੱਖ, ਆਪਣੀ ਪਾਸੋਂ ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਦੇ।" ਸ਼ਤ੍ਰੀਆਂ ਲਈ ਦੰਦ-ਕਾਠੀ ਨੌਂ ਉਂਗਲਾਂ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਵੈਸ਼ਾਂ ਲਈ ਅੱਠ ਉਂਗਲਾਂ ਦੀ। ਜੇਕਰ ਠੀਕ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਦੰਦ-ਕਾਠੀਆਂ ਉਪਲਬਧ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਮਾਪ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੂਟ ਲੈਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਦੰਦ-ਕਾਠੀ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਖੱਬੇ ਕੈਨਾਈ ਦੰਦ ਨਾਲ ਮਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨੋ ਨਾਲ ਜੀਭ ਨੂੰ ਖੁਰਚ ਕੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਕਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਦੀ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ 'ਤੇ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ। ਉਥੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਕ੍ਰ ਤੋਂ ਸੱਦ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਸ਼ੁਭ ਮੰਤਰਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ। "ਹੇ ਨਰਮਦਾ, ਸਿੰਧੂ, ਕਾਵੇਰੀ—ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਓ।" "ਹੇ ਮਹਾਂਭਾਗਿਆਂ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੋ।" ਦਵਾਰਾਵਤੀ ਨਗਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਜਾਣੋ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਅਰਘ ਦਿੰਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਧੋਇਆ ਹੋਇਆ, ਬਿਨਾ ਕਿਨਾਰੇ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਦੂਜਾ ਵਸਤ੍ਰ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗਯਾਤਰੀ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧੋ ਲਵੇ। ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਿਰ 'ਤੇ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਕੇ, 'ਭੂਰ' ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਆਹ੍ਰਿਤੀਆਂ ਉਚਾਰਨ ਕਰੇ। 'ਓਮ' ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ 'ਤੇ, 'ਭੂ' ਨੂੰ ਸਿਰ 'ਤੇ, 'ਭੂ', 'ਭੂਵਹ', 'ਸਵਹ' ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰ ਦੇ। "ਆਓ, ਹੇ ਵਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਵਾਲੀ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਹੇ ਤਿੰਨ-ਅੱਖਰੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ-ਗਿਆਨ ਵਾਲੀ!" ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਫੈਦ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਬਲਦ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਈ ਹੋਈ ਦੇਖੋ; ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਗਰੁੜ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਈ ਹੋਈ ਦੇਖੋ। ਅੱਖਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਆਹ੍ਰਿਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ-ਪੈਰੀ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਉਚਾਰਨ ਕਰੋ। ਖੱਬੇ, ਵਿਚਕਾਰ ਅਤੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਪ੍ਰਣਾਯਾਮ ਦੁਆਰਾ ਸਾਹ ਰੋਕੋ। ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਪਾਣੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਅੱਗ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ। "ਪੇਸ਼ਾਬ ਨਾਲ ਅਸ਼ੁੱਧ ਨਾ ਹੋਵੇ," ਕਹਿ ਕੇ, ਜਿਸ ਪਾਣੀ ਨੇ ਨੱਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੂਹਿਆ, ਉਸ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਕੇ, "ਸੱਚ ਅਤੇ ਧਰਮ" ਵੀ ਉਚਾਰਨ ਕਰੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਕ੍ਰਮਬੱਧ ਕਥਾ ਦੱਸੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਰੂਹ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।