ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸੰਵਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਜੀਵਿਕਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚੇ। ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਸਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ ਪੇਸ਼ਾਬ ਜਾਂ ਪਖਾਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੱਕੜ ਫੜ ਕੇ, ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਚੁੱਪ ਰਹੇ। ਇਹ ਚੁੱਪੀ ਰੱਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਵਣ ਵਿੱਚ, ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ ਜਾਂ ਅੱਗ ਕੋਲ ਵੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਥਾਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਗਾਂਵਾਂ, ਬੰਨ੍ਹਿਆਂ ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵੀ ਇਹੀ ਆਦਰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਐਸੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਪੇਸ਼ਾਬ ਜਾਂ ਪਖਾਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਚਲਣ-ਫਿਰਣ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਅਫਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਬਾਹਰੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅੰਦਰੂਨੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਨ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੂੰਹਰ, ਚੂਹਿਆਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜੰਤੂਆਂ ਵਲੋਂ ਖੋਦੀ ਹੋਈ ਮਿੱਟੀ, ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਉੱਤਮ ਮਿੱਟੀ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਮਿੱਟੀ ਲੈ ਕੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪਖਾਨਾ ਜਾਂ ਪੇਸ਼ਾਬ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੇਰੀਆਂ ਮਿੱਟੀ ਦੀਆਂ ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਲਗਾਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਲਈ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਲਈ ਇਹ ਮਾਤਰਾ ਦੁੱਗਣੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਸਫ਼ਾਈ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਇਸਦਾ ਅੱਧਾ। ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਹ ਸਫ਼ਾਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਬਦਬੂ ਅਤੇ ਮੈਲ ਦੂਰ ਕਰੇ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਵਰਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤਪਸਵੀ ਵਰਗੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਇਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਚਾਰ ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਸੁਗੰਧ ਰਹਿਤ, ਬਿਨਾਂ ਝਾਗ ਜਾਂ ਹੋਰ ਮੈਲ ਦੇ ਹੋਵੇ। ਅੰਗੂਠਾ ਅਤੇ ਤਰਜਨੀ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਨੱਕ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਅੰਗੂਠਾ ਅਤੇ ਛੋਟੀ ਉਂਗਲ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਨਾਭੀ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹੇ। ਹਥੇਲੀ ਜਾਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਠੀਕ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਛਾਲੀ ਵਾਲੀ ਦੰਦਨ ਕਾਂਡ ਚਬਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ ਜਾਂ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ: "ਹੇ ਰੁੱਖ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲੋਂ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ, ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਸਮਝ ਦੇਹ।" ਖਸ਼ਤਰੀ ਲਈ ਦੰਦਨ ਕਾਂਡ ਨੌ ਅੰਗੁਲਾਂ ਲੰਬੀ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਵੈਸ਼ ਲਈ ਅੱਠ ਅੰਗੁਲਾਂ। ਜੇ ਠੀਕ ਰੁੱਖ ਦੀ ਦੰਦਨ ਕਾਂਡ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਮਾਪ ਅਨੁਸਾਰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੁੱਟ ਵਾਪਰੋ। ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਖੱਬੀ ਦਾਂਤ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਰਗੜੋ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨਾਂ ਨਾਲ ਜੀਭ ਨੂੰ ਘਸ ਕੇ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਿਰ ਦਰਿਆ ਦੇ ਮੁੱਥੇ ਜਾਂ ਸੁੱਧ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ। ਉਥੇ, ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਕਰ ਤੋਂ ਸੱਦ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ ਅਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਯਾਦ ਕਰੇ। "ਹੇ ਨਰਮਦਾ, ਸਿੰਧੂ, ਕਾਵੇਰੀ—ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਓ।" ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ ਕਿ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਵੇਲੇ ਸਦਾ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਣ। ਦਵਾਰਕਾ ਨਗਰੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੇ ਕਰਮ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਅਰਘ ਦਿਓਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਧੋਇਆ ਹੋਇਆ, ਬਿਨਾਂ ਸਿਲਾਈ ਵਾਲਾ ਚੋਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਦੂਜਾ ਚੋਲਾ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਚੁੰਘਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਿਰ 'ਤੇ ਛਿੜਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ 'ਭੂਰ' ਆਦਿ ਵਿਆਹ੍ਰਿਤੀਆਂ ਉਚਾਰ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।