ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੇ ਮਰਯਾਦਾ-ਪੁਰਸ਼ੋਤਮ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਦ ਉਚਿਤ ਜੀਵਨ ਜੀਊਣ ਦੇ ਲੀਏ ਕੁਝ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਦਾਇਤਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਯੋਗੀਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਜਾਂ ਤਪੱਸਵੀਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰੇ। ਨਵੇਂ ਚੰਦ ਅਤੇ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ ਹੈ, ਤਦ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਉਪਾਸਨਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਰਾਬੀ ਵਾਂਗ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗ੍ਰਿਹਸਥ, ਜੋ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਚੰਦ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿਚ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦ ਅਨਾਜ ਉਪਲਬਧ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਦੋਂ ਸ਼ਰਾਧ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸ਼ਰਾਧ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਜਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਕਰਨਾ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੋਰ ਛਾਪ ਵਾਲਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਵਿਅਰਥ ਵਿਹਾਰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫਲਦਾਇਕ ਕਰਮ ਹੀ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜਦ ਇਹ ਕਰਮ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੇ ਕੇਸ ਠੀਕ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਬਾਰੇ ਸੋਚੇ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਪਿਸ਼ਾਬ ਜਾਂ ਪਖਾਨਾ ਕਰਦਿਆਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਲੱਕੜ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਅੱਗ ਕੋਲ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਗਾਂਵਾਂ, ਬਾੜਿਆਂ ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ, ਉਦੋਂ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਥੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਜਾਂ ਪਖਾਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਆਚਰਣ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬਾਹਰੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਨ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ। ਚੂਹਿਆਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਲੋਂ ਖੋਦੀ ਹੋਈ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਉੱਤਮ ਮਿੱਟੀ ਵਰਤਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ। ਸ਼ੁਭ ਮਿੱਟੀ ਲੈ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਰਸਮ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਜਾਂ ਪਖਾਨਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਹੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੈ। ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਤਿੰਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਗੋਲੇ ਵਰਤਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਲਈ ਇਨੀ ਮਿੱਟੀ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਲਈ ਇਸ ਤੋਂ ਦੋ ਗੁਣਾ। ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਸਫਾਈ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਅੱਧੀ। ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਐਸਾ ਮਲ-ਗੰਧ ਅਤੇ ਮੈਲ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸਫਾਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਵਰਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਤਪੱਸਵੀਆਂ ਵਰਗੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆਵੇਸ਼ਕ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਇਕਾਗਰਤਾ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਚਾਰ ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਗੰਧ, ਜੱਗ ਜਾਂ ਹੋਰ ਮਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ। ਅੰਗੂਠਾ ਅਤੇ ਤਰਜਨੀ ਜੋੜ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਨੱਕ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੰਗੂਠਾ ਅਤੇ ਛੋਟੀ ਉਂਗਲ ਜੋੜ ਕੇ ਨਾਭੀ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਥੇਲੀ ਜਾਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਨਾਲ ਮੋਢਿਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਠੀਕ ਦਰੱਖਤ ਤੋਂ ਛਾਲ ਸਮੇਤ ਦੰਦ-ਕਾਠੀ ਚਬਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ ਜਾਂ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ, "ਹੇ ਦਰੱਖਤ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲੋਂ ਬ੍ਰਹਮ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਦੇਹ" — ਇਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕਸ਼ਤਰੀ ਲਈ ਦੰਦ-ਕਾਠੀ ਨੌ ਅੰਗੁਲ, ਵੈਸ਼ ਲਈ ਅੱਠ ਅੰਗੁਲ ਲੰਮੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਠੀਕ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਦੰਦ-ਕਾਠੀ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਅਕਾਰ ਦੇ ਮੁਤਾਬਕ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੁੱਟ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਲੈਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਖੱਬੇ ਕੈਨਾਈ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਰਗੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਨਾਲ ਜੀਭ ਨੂੰ ਖੁਰਚ ਕੇ, ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦਰਿਆ ਦੇ ਮੂਹਰੇ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ ਜੀਉਣ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲੇ।