ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਿਖਾਈਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤਦ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਈਰਖਾ, ਜਲਨ ਅਤੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤ ਜਾਣ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਨਾਮ, ਜਨਮ ਨਕਸ਼ਤਰ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨੂੰ ਸਦਾ ਗੁਪਤ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦੋ ਵਾਰੀ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਬ, ਜੂਆ ਜਾਂ ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜੇਕਰ ਕਦੇ ਸੱਪ ਜਾਂ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਹੀ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਹੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬਕਰੀ, ਬਿੱਲੀ ਜਾਂ ਗਧੇ ਦੀ ਧੂੜ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਭਾਗ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਦੀ ਔਰਤ ਦੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਸਾਥ-ਸੰਗਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੰਜ ਹੀ, ਨੰਗੇ ਹੋ ਕੇ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੁੱਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਪਾਨ (ਚੂਨਾ ਲੱਗਾ ਪਾਨ) ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਅਤੇ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣਾ ਵੀ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਵੇਲੇ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਜਾਂ ਟੇਢੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋਗੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਰਤ ਧਾਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਜਾਂ ਤਪਸਵੀ ਜਨਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਅੰਮਾਵੱਸ ਅਤੇ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਿਯਤ ਯਜਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਪੂਜਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹ ਮਦਿਰਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਵਰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਅੰਮਾਵੱਸ ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਅਨਾਜ ਉਪਲਬਧ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਦੋਂ ਇਹ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਜਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਕਰਨਾ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਮਸਤਕ ਉੱਤੇ ਤਿਲਕ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਫਲ ਰਹਿਤ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਕਰਮ ਸਾਰੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਭੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਰਮ ਸਹੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਜੀਵਿਕਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚੇ। ਰਾਤ ਨੂੰ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਪੇਸ਼ਾਬ ਜਾਂ ਪਖਾਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਲੱਕੜ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਚੁੱਪੀ ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ, ਜੰਗਲ, ਅੱਗ ਕੋਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗਾਂ, ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਥਾਂ ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵੀ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਪੇਸ਼ਾਬ ਜਾਂ ਪਖਾਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬਾਹਰੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅੰਦਰੂਨੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਚੂਹਿਆਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖੋਦੀ ਹੋਈ ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਉੱਤਮ ਮਿੱਟੀ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਪਵਿੱਤਰ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪੇਸ਼ਾਬ ਜਾਂ ਪਖਾਨਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਤਿੰਨ ਗੋਲੀ ਮਿੱਟੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਲਈ ਇਹ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਲਈ ਇਹ ਮਾਤਰਾ ਦੁੱਗਣੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਸਫਾਈ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਅੱਧੀ। ਸੂਝਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਗੰਧ ਤੇ ਮੈਲ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫੀ ਕਰੇ। ਜੋ ਵਰਤ ਧਾਰਕ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਤਪਸਵੀ ਵਰਗੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆਵਸ਼ਕ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਕਰਕੇ, ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਪਾਣੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗੰਧ, ਫੇਂਦ ਜਾਂ ਹੋਰ ਅਸ਼ੁੱਧੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਚਾਰ ਵਾਰੀ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਅੰਗੂਠਾ ਅਤੇ ਤਰਜਨੀ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਨੱਕਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ, ਸੁਚੱਜਾ ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਬਣਾਉਣ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।