ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੇ ਮਰਯਾਦਾ-ਪੁਰੁਸ਼ ਅਪਨੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਲਈ ਕੁਝ ਅਹਿਮ ਨਿਯਮ ਦੱਸੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਵਿਆਹ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਐਸੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜਿਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਵਧੇਰੇ ਵਾਲ ਹੋਣ ਜਾਂ ਜੋ ਕੁਬੜ ਹੋਵੇ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਪੁਰਖ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਝਗੜਾਲੂ, ਅਣਮਿਥੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ ਜਾਂ ਰੁੱਖੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਿਸੇ ਪੁਰਖ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਾਲੀ, ਨਾ ਲਾਲੀ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਧੋਖਾਧੜੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰੇ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਐਸੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਵੀ ਵਿਆਹ ਨਾ ਕਰੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਹ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਰੀਰਕ ਰੋਗ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁੱਤੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਔਰਤ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਚੋਰੀ ਕਰਦੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਵੀ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਅਹੰਕਾਰੀ ਜਾਂ ਮਕਕਾਰਤਾ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਵੀ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਦੀ ਬੋਲੀ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਬੇਅਦਬ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਔਰਤ ਦੂਜਿਆਂ ਵੱਲ ਬਹੁਤ ਝੁਕਾਅ ਰੱਖਦੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਰੀ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ। ਵਿਆਹ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਪਹਿਲਾਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਉਹ ਉਪਲਬਧ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਫਿਰ ਅਗਲਾ। ਵਿਆਹ ਦੇ ਅਠਵਾਂ ਪ੍ਰਕਾਰ ਗੰਧਰਵ, ਰਾਖਸ ਅਤੇ ਪੈਸ਼ਾਚ ਵਿਆਹ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੈਵ ਅਤੇ ਆਰਸ਼ ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਵੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਪਹਿਲੇ ਕਿਸਮ ਦੇ ਵਿਆਹ ਸੰਭਵ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਿਛਲੇ ਕਿਸਮਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਨ ਵਾਲੇ, ਦੋ ਸੁੱਚੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਬਾਂਸ ਦੀ ਲਾਠੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਭਰੀ ਕਮੰਡਲ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਦਿਖਾਈ ਦੇਵੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਦਾ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਨਿੰਦਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਨਾ ਖੁਰਚੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਆਚਮਨ, ਨ੍ਹਾਉਣ, ਵਰਤ ਜਾਂ ਅੰਤਯੇਸ਼ਟੀ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੇ। ਉਹ ਖਰਾਬ ਵਾਹਨ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰੀ ਨਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਵਿਅਰਥ ਤਰਕ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪਵੇ। ਦੋਜਾਤੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਗਾਂ, ਹਲ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਨਹੀਂ ਲੰਘਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਈਰਖਾ, ਜਲਣ ਅਤੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤਣ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਪਣਾ ਨਾਮ, ਜਨਮ ਨਕਸ਼ਤਰ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਮਾਨ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਰੱਖੋ। ਦੋਜਾਤੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਬ, ਜੂਆ ਜਾਂ ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸੱਪ ਜਾਂ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਨ੍ਹਾਵੇ। ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇ। ਬੱਕਰੀ, ਬਿੱਲੀ ਜਾਂ ਗਧੇ ਦੀ ਧੂੜ ਨੂੰ ਅਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ। ਨੀਵੀਂ ਜਾਤੀ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਦੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਨਾ ਕਰੋ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੰਗੇ ਹੋ ਕੇ ਨਾ ਸੋਵੋ। ਗੰਦੇ ਪਾਨ ਨਾ ਖਾਓ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਜਗਾਓ। ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਜਾਂ ਟੇਢੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਨਾ ਪੀਓ। ਯੋਗੀਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਵਰਤ ਧਾਰੀਆਂ ਜਾਂ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰੋ। ਅਮਾਵੱਸ ਅਤੇ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਿਯਮਤ ਯਜਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਪੂਜਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਰਾਬੀ ਵਾਂਗ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਦੋਜਾਤੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਅਮਾਵੱਸ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਅਨਾਜ ਉਪਲਬਧ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸ਼ਰਾਧ ਨਾ ਕਰੇ। ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਅਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਮਸਤਕ ਉੱਤੇ ਤਿਲਕ ਲਾਏ ਬਿਨਾਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਵਿਅਰਥ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਉ; ਇਸ ਲਈ, ਭਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੋਜਾਤੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰੋ ਜੋ ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਣੁ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਹੇ ਦੋਜਾਤੀਓਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ!