ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜੋ ਸਕ੍ਰਿਪਚਰਾਂ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਸਹੀ ਆਚਰਨ ਅਪਣਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੇ ਕੰਮ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੌਕਿਆਂ ਤੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਕਰਮ, ਮਨ-ਚਾਹੇ ਕਰਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਜਿਹੜੇ-ਕੋਈ ਵੈਦਿਕ ਕਰਮ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਸਭ ਦੇ ਮੂਲ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਆਪ ਹੀ ਸ਼ਬਦ ਅਤੇ ਵੇਦ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹਨ—ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਵੇਦ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਯਾਦ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੇਦ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਆਗਿਆ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਸਵੀਕਾਰਤਾ ਦਾ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੜ੍ਹਾਈ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਦੱਖਣਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਚੰਗੇ ਚਰਿੱਤਰ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੀ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਜਾਂ ਵੱਡਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਨਾ ਕਰੇ। ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਨਾ ਗੰਜੀ, ਨਾ ਬਹੁਤ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਮਾੜੀ, ਪਾਗਲ ਜਾਂ ਚੁਗਲਖੋਰ ਔਰਤ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰੇ। ਜਿਸ ਔਰਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਵਧੇਰੇ ਵਾਲ ਹੋਣ ਜਾਂ ਜੋ ਕੁਬੜੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਵੀ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵਿਆਹ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਝਗੜਾਲੂ, ਅਣਸੁਲਝੀ ਜਾਂ ਕਰਕਸ਼ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਾਲੀ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਜਾਂ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵਿਆਹਦਾ। ਜਿਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਸਾਹ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਦਿੱਕਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਈ ਰਹਿੰਦੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਵੀ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਚੁਗਲਖੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਜਾਂ ਚੋਰ ਔਰਤ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਔਰਤ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬਗਲੇ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰਦੀ ਹੋਵੇ, ਉਹਦੇ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਔਰਤ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਿੜਰ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਵਧੇਰੇ ਪੱਖਦਾਰੀ ਕਰਦੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਆਹ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਆਏ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ ਹੀ ਤਰਜੀਹ ਮਿਲੇ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਅਗਲੇ ਨੂੰ ਮੌਕਾ ਮਿਲੇ। ਗੰਧਰਵ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਅਤੇ ਪੈਸ਼ਾਚ ਵਿਆਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਠਵੇਂ ਕਿਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੈਵ ਜਾਂ ਅਰਸ਼ ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਵੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਪਹਿਲੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ, ਤਾਂ ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਅਗਲੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਵਿਆਹ ਸਮੇਂ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਅਤੇ ਦੋ ਸੁੱਚੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਪਾਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਬਾਂਸ ਦੀ ਲਾਠੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਘੜਾ ਰੱਖੇ। ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਏ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਦਿਖਾਈ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਘਰ ਦਾ ਭੋਜਨ ਨਾ ਖਾਵੇ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਚੁਗਲਖੋਰੀ ਕਰੇ। ਕਦੇ ਵੀ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਨਾ ਖੁਰਚੇ। ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਆਚਮਨ, ਇਸ਼ਨਾਨ, ਵਰਤ ਜਾਂ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਵਰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਖਰਾਬ ਵਾਹਨ ਤੇ ਸਵਾਰੀ ਕਰਨ ਜਾਂ ਵਿਅਰਥ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਗਾਂ, ਹਲ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਕਦੇ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਈਰਖਾ, ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲ ਡੰਗੀ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸੋਣਾ ਵੀ ਛੱਡ ਦੇਵੇ। ਆਪਣਾ ਨਾਂ, ਜਨਮ ਨਕਸ਼ਤਰ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁਪਤ ਰੱਖੋ। ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਬ, ਜੂਆ ਜਾਂ ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਸੱਪ ਜਾਂ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ। ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਕੱਪੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇ। ਬੱਕਰੀ, ਬਿੱਲੀ ਜਾਂ ਗਧੇ ਦੀ ਧੂੜ ਨੂੰ ਅਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਤੋਂ ਸਦਾ ਬਚੋ। ਕਿਸੇ ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਦੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਚੋ। ਇੰਝ ਹੀ, ਕਦੇ ਵੀ ਨੰਗੇ ਹੋ ਕੇ ਨਾ ਸੋਵੋ। ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਗੰਦੇ ਪਾਨ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਸੌਂਦੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਪਾਣੀ ਕਦੇ ਵੀ ਸਿਰਫ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਜਾਂ ਟੇਢੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਨਾ ਪੀਓ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਆਚਰਨ ਅਤੇ ਨਿਯਮ, ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਧਰਮਮਈ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ।