ਕਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਨੌਵੀਂ ਤਰੀਕ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਮਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਚੜਦੇ ਪੱਖ ਦੀ ਬਾਰਹਵੀਂ ਤਰੀਕ—ਇਹ ਦਿਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਆਸ਼ਾਢ ਦੇ ਚੜਦੇ ਪੱਖ ਦੀ ਦਸਵੀਂ ਤਰੀਕ, ਅਤੇ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਚੜਦੇ ਪੱਖ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਤਰੀਕ ਵੀ ਉੱਤੇ ਹੀ ਮਹੱਤਵ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਫਾਲਗੁਨ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਅਮਾਵੱਸ ਅਤੇ ਪਉਸ਼ ਦੇ ਚੜਦੇ ਪੱਖ ਦੀ ਇਕਾਦਸ਼ੀ—ਇਹ ਸਮੇਂ ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਅਥਾਹ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਸ਼੍ਰਾਦਧ, ਜਦੋਂ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗ੍ਰਹਣ ਸਮੇਂ—ਇਹ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੇਂ ਹਨ। ਪਰ ਗ੍ਰਹਣ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁਭ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਅਧਿਐਨ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ ਜੋ ਮੰਦ-ਬੁੱਧੀ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤਾਨ, ਗਿਆਨ, ਯਸ਼, ਅਤੇ ਸੰਪੱਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ੇਧਿਤ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਅਧਿਐਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਸਮਾਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੁੰਡ ਅਤੇ ਗੋਲਕ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਸਮੇਂ, ਜਾਂ ਮੰਦ-ਬੁੱਧੀ ਆਦਿ ਲਈ, ਅਧਿਐਨ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਅਧਿਆਇਨ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੰਮ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਸਚਿਤਰ ਆਚਰਨ ਅਪਣਾਏ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਦਿਨ-ਚਰਿਆ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼, ਅਤੇ ਇੱਛਿਤ ਕਰਮ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਵੈਦਿਕ ਕਰਮ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ, ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਸ੍ਰਵਣ ਅਤੇ ਯਾਦ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੈਦ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਸਵੀਕਾਰਤਾ ਕਰੇ। ਪੜ੍ਹਾਈ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਅਚਾਰਿਆ ਨੂੰ ਦੱਖਣਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਗ੍ਰਿਹਸਤ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰੇ। ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਜਨਮੇ (ਦਵਿਜ) ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਚੰਗੀ ਚਰਿਤਰ ਵਾਲੀ, ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰੇ। ਉਹ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਅਚਾਰਿਆ ਜਾਂ ਵੱਡਿਆਂ ਨਾਲ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਨਾ ਕਰੇ। ਬੁਧਿਮਾਨ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਵਾਲ ਵਾਲੀ, ਗੰਜੀ, ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਨਾ ਕਰੇ। ਉਹ ਔਰਤ, ਜੋ ਅੰਗ-ਵਿਕਲ, ਪਾਗਲ, ਜਾਂ ਚੁਗਲਖ਼ੋਰ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਵੀ ਵਿਆਹ ਨਾ ਕਰੇ। ਜਿਸ ਔਰਤ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਵੱਧ ਵਾਲ ਹੋਣ ਜਾਂ ਜੋ ਕੁਬੜੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਵਿਆਹ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਮਰਦ ਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਤਨੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਝਗੜਾਲੂ, ਅਣਪਕ, ਜਾਂ ਕਰਕਸ਼ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਪਤਨੀ ਨਾ ਬਣਾਵੇ। ਉਹ ਪਤਨੀ ਵਾਲਾ ਮਰਦ, ਬਹੁਤ ਕਾਲੀ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਜਾਂ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਔਰਤ ਨਾਲ ਵੀ ਵਿਆਹ ਨਾ ਕਰੇ। ਜਿਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਸਾਹ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜੋ ਸਦਾ ਸੁਸਤ ਰਹੇ, ਉਹ ਵੀ ਵਿਆਹ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਚੁਗਲਖ਼ੋਰ ਜਾਂ ਚੋਰ ਔਰਤ ਨਾਲ ਵੀ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਅਹੰਕਾਰਣੀ ਜਾਂ ਬਗਲੇ ਵਾਂਗ (ਮੰਨ-ਮੋਹਣੀ) ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਆਹ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਮੰਨਣਾ। ਜਿਸ ਔਰਤ ਦੀ ਬੋਲੀ ਬਹੁਤ ਕਰਕਸ਼ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਔਰਤ ਦੂਜਿਆਂ ਵੱਲ ਵਧੇਰੇ ਝੁਕਾਅ ਰੱਖਦੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਆਹ ਲਈ, ਪਹਿਲਾ ਸੁਆਰਥੀ ਪਹਿਲਾਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਪਹਿਲਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅਗਲਾ। ਗੰਧਰਵ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਅਤੇ ਪੈਸ਼ਾਚ ਵਿਆਹ ਅੱਠਵਾਂ ਤਰੀਕਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੈਵ ਜਾਂ ਆਰਸ਼ ਵਿਆਹ ਵੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਪਹਿਲੇ ਤਰੀਕੇ ਉਪਲਬਧ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਬੁਧਿਮਾਨ ਨੂੰ ਪਿੱਛਲੇ ਤਰੀਕੇ ਅਪਣਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਵਿਆਹ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਡੇ ਅਤੇ ਦੋ ਸਾਫ਼ ਜਨਵੇ ਪਹਿਨੇ। ਉਹ ਬਾਂਸ ਦੀ ਲਾਠੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਭਰੀ ਕਮੰਡਲ ਲੈ ਕੇ ਚਲੇ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਦਿੱਖ ਵਿੱਚ ਸੁਹਣਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਨਾ ਖਾਏ, ਨਾ ਚੁਗਲਖ਼ੋਰੀ ਕਰੇ। ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਨਾ ਖਜਾਏ। ਦੇਵ-ਪੂਜਾ, ਪਾਣੀ ਪੀਣਾ, ਇਸ਼ਨਾਨ, ਵਰਤ, ਅਤੇ ਸੰਸਕਾਰ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਰੱਖੇ। ਉਹ ਨਕਸ ਵਾਲੀ ਗੱਡੀ 'ਤੇ ਨਾ ਚੜ੍ਹੇ, ਅਤੇ ਵਿਰਥੇ ਵਿਵਾਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪਵੇ। ਦਵਿਜ, ਗਾਂ, ਹਲ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਨਾ ਲੰਘੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਦਿਆ, ਧਰਮ, ਅਤੇ ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰੀਤਾਂ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਚਲ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਜੀਵਨ-ਯਾਤਰਾ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸਫਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।