ਪੁਰਾਣਕਾਲ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਕਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਆਚਾਰ ਤੇ ਸਮੇਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਧਾ, ਵਰਤ, ਦਾਨ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਵੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਮਿਆਂ ‘ਤੇ ਵਧੇਰੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਿਲਾਪ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਣਾਮ ਨਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਗਲਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੈਰ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋਵੇ। ਅੱਠਵੀਂ, ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖਾਂ, ਅਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ, ਭਾਦਰਪਦ ਦੇ ਪੱਖ ਦੀ ਦੂਜ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਡੁੱਬਣ ਸਮੇਂ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਘਰ ਆਵੇ, ਇਹ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਦੁਪਹਿਰ-ਸੰਧਿਆ, ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ ਬਿਜਲੀ, ਜਾਂ ਅਣਸਮੇਂ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਧਿਆਨ ਰੱਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ। ਮਨਵੰਤਰਾ, ਦੇਵਯੁਗ, ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੱਖ ਦੀ ਤੀਜ, ਭਾਦਰਪਦ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਤ੍ਰੈਯੋਦਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਕਲ ਏਕਾਦਸ਼ੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਮੇਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਅਖੂਤ ਫਲ ਵਾਲੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਕਾਰਤਿਕ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਨੌਮੀ, ਸ਼ੁਕਲ ਦਵਾਦਸ਼ੀ, ਆਸ਼ਾੜ੍ਹ ਦੀ ਦਸ਼ਮੀ, ਮਾਘ ਦੀ ਸਪਤਮੀ, ਫਾਲਗੁਣ ਦੀ ਅਮਾਵਸ, ਪੌਸ਼ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਏਕਾਦਸ਼ੀ—ਇਹ ਸਭ ਸਮੇਂ ਵੀ ਮਹਾਨ ਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਉਤਮ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਰੁਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਸਮੇਂ ਐਸੇ ਦੱਸੇ ਹਨ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ‘ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਦਾਨ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਸ਼ਰਾਧ, ਨਿਯੋਤਾ ਮਿਲਣ ‘ਤੇ, ਜਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਿਣ ਸਮੇਂ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਗ੍ਰਹਿਣ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁਭ ਦਿਨਾਂ ‘ਤੇ ਪਾਠ-ਅਧਿਐਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਅਧਿਐਨ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਜੋ ਮੰਦਬੁੱਧੀ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤਾਨ, ਗਿਆਨ, ਯਸ਼, ਤੇ ਸਮਪੱਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਰਜਿਤ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੁੰਡ ਅਤੇ ਗੋਲਕ ਦੀ ਯੁਤੀ ਤੇ ਮੰਦਬੁੱਧੀ ਆਦਿ ਲਈ ਵੀ ਪਾਠ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਪਰ, ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵੇਦ ਅਧਿਐਨ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸਿਰਫ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਭ ਨਿਤ, ਨੈਮਿਤਿਕ, ਅਤੇ ਇੱਛਤ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਵਿਸ਼ਨੁ ਹੀ ਵੇਦ ਅਤੇ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹਨ, ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੇਦ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਭ ਇੱਛਤ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਅਗਿਆ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਅਗਨਿ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰੇ। ਪਾਠ ਪੂਰਾ ਕਰ ਕੇ, ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਦੱਖਣਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਗ੍ਰਹਸਥ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰੇ। ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼) ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੀ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੀ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਜਾਂ ਵੱਡਿਆਂ ਨਾਲ ਰਹੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵਿਆਹ ਨਾ ਕਰੇ। ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਤਿ ਵਾਲਦਾਰ, ਗੰਜੀ, ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਹ ਨਾਂ ਹੀ ਕਦੇ ਵਿਅੰਗ, ਪਾਗਲ, ਜਾਂ ਨਿੰਦਕ ਔਰਤ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰੇ। ਜਿਸ ਔਰਤ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ‘ਤੇ ਵਧੇਰੇ ਵਾਲ ਹੋਣ ਜਾਂ ਜੋ ਕੁਬੜੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਵੀ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਝਗੜਾਲੂ, ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੀ, ਜਾਂ ਕਰੜੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਨਾ ਕਰੇ। ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਾਲੀ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਜਾਂ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਔਰਤ ਨਾਲ ਵੀ ਵਿਆਹ ਨਾ ਕਰੇ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਹ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁੱਤੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਵਿਆਹਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਚੋਰ ਜਾਂ ਨਿੰਦਕ ਔਰਤ ਨਾਲ ਵੀ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਅਹੰਕਾਰੀ ਜਾਂ ਬਗਲੇ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਵਟੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਵੀ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਜੋ ਔਰਤ ਬਹੁਤ ਹੀ ਧਿੱਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਵਧੇਰੇ ਝੁਕਾਅ ਰੱਖਦੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਆਹ ਲਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਆਏ ਸੁਆਰਥੀ ਨੂੰ ਪਹਿਲ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅਗਲੇ ਨੂੰ। ਗੰਧਰਵ, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਅਤੇ ਪੈਸ਼ਾਚ ਵਿਆਹ ਆਠਵਾਂ ਤਰੀਕਾ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਆਚਾਰ, ਨਿਯਮ, ਅਤੇ ਸਮੇਂ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ‘ਤੇ ਚੱਲਣ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ।