ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਰਗ ‘ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਕਈ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਉਸਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਚੁਗਲੀ, ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ, ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਗੱਲਾਂ, ਜਾਂ ਅੱਖਾਂ ‘ਤੇ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੁਰਮਾ ਵਰਗੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਮਰਯਾਦਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ। ਆਪਣੇ ਆਤਮਿਕ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਦੋਹਾਂਤ (ਦੁਇਜ) ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ‘ਮੈਂ ਹਾਂ’ ਕਹਿ ਕੇ ਆਪਣਾ ਪਰਿਚਯ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਕੁਝ ਲੋਕ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ—ਨਾਸਤਿਕ, ਮਰਯਾਦਾ ਤੋੜਣ ਵਾਲੇ, ਪਾਪੀ, ਪਿੰਡ ਦੇ ਪੁਜਾਰੀ, ਕੁਪਥੀ, ਪਤਿਤ, ਅਛੂਤ ਜਾਂ ਜੋ ਤਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਯਾਪਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਪਾਗਲ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼, ਬਦਮਾਸ਼, ਇਧਰ-ਉਧਰ ਭੱਜਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਲੋਕ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਝਗੜਾਲੂ, ਜੂਆਰੀ, ਉਲਟੀ ਕਰ ਰਹੇ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵਾਲੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋਤਣ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ, ਫੁੱਲ ਲਾਈ ਹੋਈ ਔਰਤ, ਪਰ-ਪੁਰਸ਼ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ, ਜਨਮ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਜਾਂ ਗਰਭਪਾਤ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਔਰਤ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਨਿਯਮ ਸਭਾ, ਯਜਮਾਨ ਸ਼ਾਲਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਾਧ, ਵਰਤ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਕਤ ਵੀ ਇਹ ਨਿਯਮ ਮਨਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲਾ ਵਾਪਸ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਤੇ ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ, ਅਧਿਆਪਕ ਵੱਲ ਮੁਖ ਕਰਕੇ ਹੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੱਠਵੀਂ, ਚੌਦਵੀਂ, ਜਾਂ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਤਾਰੀਖ, ਭਾਦਰਪਦ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪਿਛਲੀ ਪੱਖ ਦੀ ਦੂਜ, ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਸਮੇਂ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਵੇ, ਸਾਂਝ ਵੇਲੇ, ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਅਣਸਮੇਂ ਮੀਂਹ ਪੈਣ ਤੇ, ਮਨੁਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਚਤੁਰ ਯੁੱਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਅਤੇ ਚਾਰ ਯੁੱਗਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤਾਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ ‘ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਧਿਆਨ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਜਲੇ ਪੱਖ ਦੀ ਤੀਜ, ਭਾਦਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੀ, ਸ਼ੁਕਲ ਏਕਾਦਸ਼ੀ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਨੌਮੀ, ਸ਼ੁਕਲ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ, ਆਢਾ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਦਸਮੀ, ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਸਪਤਮੀ, ਫਾਲਗੁਣ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਅਮਾਵੱਸ, ਪੌਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਏਕਾਦਸ਼ੀ—ਇਹ ਸਮੇਂ ਮਹਾਨ ਦਾਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ‘ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਦਾਨ ਅਖੁੱਟ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਰਾਧ, ਨਿਮੰਤਰਣ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗ੍ਰਹਣ ਸਮੇਂ, ਜਾਂ ਅਸ਼ੁਭ ਦਿਨਾਂ ‘ਤੇ, ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਅਧਿਐਨ ਮਾਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮੰਦਬੁੱਧੀ ਹਨ, ਜਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹ, ਗਿਆਨ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਵਧਾਈ ਲਈ। ਪਰ ਜੋ ਮਨਾਹੀ ਸਮੇਂ ਵਿਦਿਆ ਅਧਿਐਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਦਾ ਭਾਗੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੁੰਡ ਅਤੇ ਗੋਲਕ ਦੀ ਯੁਤੀ, ਜਾਂ ਮੰਦਬੁੱਧੀ ਆਦਿ ਲਈ ਵੀ ਪਾਠ ਮਨਾਹੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਵੇਦ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਪਰ ਸਧਚਾਰ ਅਪਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਿਨਚਰਿਆ, ਨਿਯਤ, ਅਤੇ ਇੱਛਤ ਕਰਮ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੇਦਕ ਕਰਮ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਫਲ ਕਰ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਸਮਝੋ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਪ ਹੀ ਸ਼ਬਦ ਅਤੇ ਵੇਦ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸਿੱਧਾ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਭ ਇੱਛਤ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਅਧਿਆਪਕ ਆਗਿਆ ਦੇਵੇ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਅੱਗ ਦੀ ਸਵੀਕਾਰਤਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਾਠ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਦੱਖਿਣਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਦੁਇਜ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੀ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੀ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰੇ। ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਜਾਂ ਵੱਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਨਾ ਕਰੇ। ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਅਤਿ ਵਾਲਦਾਰ, ਗੰਜੀ, ਬਹੁਤ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ, ਵਿਅੰਗ ਵਾਲੀ, ਪਾਗਲ ਜਾਂ ਚੁਗਲਖੋਰ ਔਰਤ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ ਦੇ ਇਹ ਨਿਯਮ ਜੀਵਨ ਦੇ ਹਰ ਪਹਲੂ ਵਿੱਚ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੀ, ਉਚਿਤ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵਨ ਜਿਉਣ ਲਈ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ।