ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਮਿਆਦ ਬਾਈਂਤੀ (22) ਸਾਲ ਤੱਕ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਬਹੁਤ ਪੜ੍ਹੇ-ਲਿਖੇ ਲੋਕ ਦੂਜਾ ਪੜਾਅ ਚੌਵੀ (24) ਸਾਲ ਤੱਕ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਇਸ ਦੀ ਉਚਾਰਣ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਦੋ ਸੰਤਾਪਨ ਤਪ ਕਰਕੇ ਫਿਰ ਅਗਲੇ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਪੁਨੀਤ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਦੀ ਮਾਲਾ ਲਾਉਣੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਖ਼ਸ਼ਤਰੀ ਲਈ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਾਲੇ ਹਿਰਨ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਤੇ ਖ਼ਸ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਰੁਰੂ ਹਿਰਨ ਦੀ ਖਾਲ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਪਲਾਸ਼ ਦੀ ਲੱਕੜ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਉਦੁੰਬਰਾ ਦੀ ਲੱਕੜ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾਉਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਵੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਪਹਿਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਵਰਗ ਅਨੁਸਾਰ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਰ ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪੁਨੀਤ ਲੱਕੜੀਆਂ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ, ਫਲ ਆਦਿ ਇਕੱਠੇ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਕੋਲ ਜਨੇਊ, ਹਿਰਨ ਦੀ ਖਾਲ ਅਤੇ ਦੰਡ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਵਰਗਾਂ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀ ਜੀਵਿਕਾ ਭਿਖਿਆ ਮੰਗਣ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਰਾਜਾ, ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਅਗਲੇ ਅਗਲੇ ਅਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਵਿਹਾਰ ਕਰਕੇ, ਅਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਅੱਗ ਦੇ ਕਰਮ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨੀਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਪਤਿਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਿਰੰਤਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੰਯਮ ਨਾਲ, ਦੋਸ਼ ਰਹਿਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਘਰੋਂ ਭਿਖਿਆ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਹਦ, ਮਦਿਰਾ, ਮਾਸ, ਨਮਕ, ਪਾਨ, ਅਤੇ ਦੰਦ ਮੰਜਨ ਦੀਆਂ ਛੜੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਛਤਰੀ, ਘੜਾ, ਜੁੱਤੀ, ਸੁਗੰਧ, ਹਾਰ ਤੇ ਚੰਨਣ ਆਦਿ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣੇ। ਚੁਗਲਖੋਰੀ, ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ, ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਅੰਜਨ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਆਦਤ ਪਾ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗੁਰੂ, ਜੋ ਆਤਮਕ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੱਗੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਖੇ, "ਮੈਂ ਹਾਂ।" ਪਰ ਕੁਝ ਲੋਕ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਸਤਿਕ, ਮਰਯਾਦਾ ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ, ਪਾਪੀ, ਪਿੰਡ ਦੇ ਪੂਜਾਰੀ, ਕੁਪੰਥੀ, ਪਤਿਤ, ਚੁੱਟੜ, ਜਾਂ ਤਾਰੇ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ ਜੀਊਣ ਵਾਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਸੰਪਰਕ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਪਾਗਲ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼, ਦੁਸ਼ਟ, ਇਧਰ-ਉਧਰ ਭੱਜਣ ਵਾਲੇ, ਗੰਦੇ, ਝਗੜਾਲੂ, ਜੂਆਰੀ, ਉਲਟੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵਾਲੇ, ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋਤਿ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ, ਫੁੱਲ ਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ, ਪਰਪੁਰਸ਼ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ, ਜਨਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਗਰਭਪਾਤ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਵੀ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣੀ। ਇਹ ਸਭ ਨਿਯਮ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਯਜਨਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹਨ। ਪਿਤਰ ਕਰਮ, ਵਰਤ, ਦਾਨ, ਅਤੇ ਦੇਵ ਪੂਜਾ ਸਮੇਂ ਵੀ ਇਹੀ ਰੀਤ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲਾ ਵਾਪਸ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਹ ਗਲਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਤੇ ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ, ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੱਠਵੀਂ, ਚੌਦਵੀਂ, ਅਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਤਾਰੀਖ਼, ਭਾਦਰਪਦ ਦੇ ਪਿੱਛਲੇ ਪੱਖ ਦੀ ਦੂਜ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਕੋਈ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਘਰ ਆਵੇ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਵੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹਨ। ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਗਰਜਣ ਹੋਣ ਤੇ ਜਾਂ ਮੌਸਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮੀਂਹ ਪੈਣ ਤੇ, ਮਨਵੰਤਰੀਆਂ, ਦੇਵ-ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੇ, ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤਾਂ 'ਤੇ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੱਖ ਦੀ ਤੀਜ, ਭਾਦਰ ਮਹੀਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਤੇਰਵੀਂ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਗਿਆਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ਼ ਤੇ—ਇਹ ਸਭ ਸਮੇਂ ਦਾਨ ਪੂਜਾ ਆਦਿ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਬੜਾ ਅਖੂਤ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।