ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨ ਕਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇੱਥੇ ਜੋ ਉੱਚ-ਚਰਿੱਤਰ ਵਾਲੇ ਨੇਕ ਰੂਹ ਹਨ, ਉਹ ਸੰਸਾਰੀ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਜਾਓ; ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਚੰਬੇ ਦੀ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤਾ। ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਉਵੇਂ ਹੀ ਸੁੱਖੀ-ਮਨ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਏ ਸਨ। ਉਹ ਨਿਰਾਕਾਰ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ। ਜਦ ਮ੍ਰਿਕੰਡੁ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ—ਸ਼ਾਂਤ, ਮਿਹਰਬਾਨ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਸਰਵ-ਵਿਆਪੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ। ਮ੍ਰਿਕੰਡੁ ਧਰਤੀ ਤੇ ਲੰਬਾ ਸੱਜਦਾ ਕਰ ਕੇ, ਸਦਾ-ਥਿਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਆਪਣੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਅੰਤਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਅਸਪਰਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਭਗਤੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੈ, ਸਭ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਭਟਕਾਵ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਸੰਸਾਰ-ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਡਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ—ਉਸ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਇਹ ਸਤਿਕਾਰ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਮਜਬੂਤ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਵਰ ਮੰਗੋ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਵੇ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ।" ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਤਾਂ ਅਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਵਿਰਲਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਦਾ ਯਾਦਗਾਰ ਰਹੇਗਾ। ਇ enna ਤੱਕ ਕਿ ਜੋ ਧਰਮੀ, ਦীক্ষਿਤ, ਰਾਗ-ਦ੍ਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਵਿਰਲਾ ਹੈ।" ਮ੍ਰਿਕੰਡੁ ਨੇ ਵਿਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਜਨਾਰਦਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੀ ਮੇਰੀ ਪੂਰਨਤਾ ਹੈ। ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਜਿਸ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਜਾਵੇ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਮੈਂ ਨਿਭਾਵਾਂਗਾ; ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੇ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਬੱਚਾ, ਜਿ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਦੀਰਘਾਯੁ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ। "ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵਾਂ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀ ਅਸੰਭਵ ਹੈ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮ੍ਰਿਕੰਡੁ ਨੇ ਵਿਰਤਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਅੰਤਰਧਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਦੱਸੋ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ ਹਰੀ ਨੇ ਫਿਰ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਉਸ ਨੇ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਵੈਸ਼ਨਵ ਮਾਇਆ ਦੇ ਚਮਤਕਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਲ ਮੋੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਹੋਇਆ, ਪੱਕਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਮਨ, ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਪਤੀ-ਵ੍ਰਤਾ ਸੀ। ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਚਮਕਦਾਰ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਜਨਮ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਏ ਗਏ। ਪੰਜਵੇਂ ਸਾਲ ਉਸ ਦੀ ਉਪਨਯਨ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਇਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। "ਪੁੱਤਰ, ਦ੍ਵਿਜਾਤੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ।" "ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਰੇ ਵੇਦਕ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨ, ਬੋਲੀ ਜਾਂ ਕਰਮ ਨਾਲ ਅਨੁਚਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ; ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮਹਾਨ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।