ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਹਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਦਰੂਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਤਵਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਲਈ ਧਾਰਮਿਕ ਰਿਵਾਜ ਮਨਤਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਸਿਰਫ਼ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਸਮੇਂ ਤੇ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਰਿਵਾਜ ਛੇਵੇਂ, ਸੱਤਵੇਂ ਜਾਂ ਅੱਠਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਰਿਵਾਜ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੰਦੀ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਤੋਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸਿਰਫ਼ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੰਡਾਲ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ 'ਤੇ ਨਾਂ ਰੱਖਣ ਦੀ ਰਸਮ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਨਾਂ ਰੱਖਣ ਸਮੇਂ, ਕੋਈ ਅਸੁਭ ਜਾਂ ਤਿੱਖੀ ਧੁਨ ਨਹੀਂ ਚੁਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਇਹ ਰਸਮ ਸੱਤਵੇਂ ਜਾਂ ਅੱਠਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਹਿ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਮੁੰਡਨ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਮੂੰਡਣ ਦੀ ਰਸਮ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਅਧੀ ਮੂੰਡਣ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਤੱਕ ਦੂਜੀ ਅਵਧੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ, ਪਰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਅਵਧੀ ਬਾਈ ਸਾਲ, ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਚੋਵੀ ਸਾਲ ਤੱਕ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ (ਗਾਇਤਰੀ) ਮੰਤਰ ਖੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਇਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਦੋ ਸੰਤਾਪਨ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਦੂਬ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ, ਅਤੇ ਖਸ਼ਤਰੀ ਲਈ ਧਨੁ-ਰੱਸੀ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਕਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗ ਦੀ ਖਾਲ, ਅਤੇ ਖਸ਼ਤਰੀ ਲਈ ਰੁਰੂ ਮ੍ਰਿਗ ਦੀ ਖਾਲ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਪਲਾਸ਼ ਦੀ ਲੱਕੜ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਲਈ ਉਦੁੰਬਰ ਲੱਕੜ ਚੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਵਾਲ ਰੱਖਣੇ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਲਈ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਵਸਤ੍ਰ ਵੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਪਹਿਨਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਵਰਗ ਅਨੁਸਾਰ। ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਪਨਯਨ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾਣ। ਆਪਣੇ ਵਰਗ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਲੱਕੜ, ਕੁਸ਼ਾ, ਫਲ ਆਦਿ ਇਕੱਠੇ ਕਰੇ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜਨੇਊ, ਮ੍ਰਿਗਚਰਮਾ ਅਤੇ ਦੰਡ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਵੇ। ਵਰਣਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜੀਵਿਕਾ ਸਿਰਫ਼ ਭੀਖਾ ਮਿਲੀ ਭੋਜਨ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਰਾਜਾ, ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਉਪਸਥਿਤੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਰਸਮ, ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਅਤੇ ਸਹੀ ਆਚਰਨ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਰਸਮ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਤਿਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਨਿਰੰਤਰ ਸੇਵਾ ਕਰੇ। ਸੰਯਮ ਨਾਲ, ਨਿਸਕਲੰਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਘਰੋਂ ਭੀਖਾ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਆਦਤ ਪਈ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਭੀਖਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਦ, ਸ਼ਰਾਬ, ਮਾਸ, ਨਮਕ, ਪਾਨ, ਦੰਦ-ਮੰਜਨ, ਛਤਰੀ, ਕਲਸ਼, ਜੁੱਤੀ, ਇਤਰ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਲੇਪ ਆਦਿ ਨਹੀਂ ਲੈਣੇ। ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ, ਦੁੱਖ, ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਗੱਲਾਂ, ਕਾਜਲ ਆਦਿ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਉਚਿਤ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਆਦਤ ਪੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅਧਿਆਪਕ, ਜੋ ਆਤਮਿਕ ਦੁਖ ਹਟਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਮਨੁੱਖ 'ਇਹ ਮੈਂ ਹਾਂ' ਕਹਿ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ। ਨਾਸਤਿਕ, ਸੀਮਾ ਤੋੜਨ ਵਾਲਾ, ਪਾਪੀ, ਪਿੰਡ-ਪੁਜਾਰੀ, ਵਿਦਰੂਹੀ, ਪਤਿਤ, ਚੁੱਟਾ, ਤੇ ਜੋ ਤਾਰੇ ਉੱਤੇ ਹਾਨੀ ਕਰਕੇ ਜੀਵਨ ਯਾਪਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਲੋਕ ਗਲਤ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਪਾਗਲ, ਠੱਗ, ਭਟਕਣ ਵਾਲਾ, ਅਸ਼ੁਧ, ਝਗੜੇਬਾਜ਼, ਜੂਆਰੀ, ਉਲਟੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਵੀ ਅਯੋਗ ਹਨ। ਪਤੀ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ, ਫੁੱਲ ਵਾਲੀ ਮਹਿਲਾ, ਪਰ-ਪੁਰਸ਼ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ, ਜਨਮ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਜਾਂ ਗਰਭਪਾਤ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਮਹਿਲਾ—ਇਹ ਵੀ ਅਯੋਗ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਲੋਕ ਸਭਾ, ਯਜਨਾ-ਸਥਾਨ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਗਲਤ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।