ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਮੂਲ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ ਵਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ। ਉਹ ਹਰ ਵੇਲੇ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੇ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲੇ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਹ ਗੁਣ ਸਾਰੇ ਵਰਨਾਂ ਲਈ ਸਾਂਝੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੋਬਾਰਾ ਜਨਮੇਆਂ (ਦੁਜਾਤੀ) ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਤੇ ਸੰਕਟ ਆ ਪਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਕਸ਼ਤਰੀ ਦੇ ਆਚਰਨ ਨੂੰ ਅਪਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ—even ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਵੀ—ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ ਵਿਚ ਚਾਰ ਆਸ਼੍ਰਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ: ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ (ਵਿਦਿਆਰਥੀ), ਗ੍ਰਿਹਸਥ (ਘਰ-ਵਾਲਾ), ਵਾਨਪ੍ਰਸਥ (ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ), ਤੇ ਸੰਨਿਆਸੀ (ਭਿਖਾਰੀ)। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ ਦੇ ਮਾਰਗ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਅਜਿਹਾ ਮਨੁੱਖ ਆਖਿਰਕਾਰ ਉਸ ਸਰਵੋਚ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਥੋਂ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ। "ਹੁਣ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ!"—ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਅਗਲੇ ਧਾਰਮਿਕ ਨਿਯਮਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਮਕਰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਪੱਖੰਡੀ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਧਾਰਮਿਕ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਔਰਤਾਂ ਲਈ, ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਮ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ ਤੇ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਕਰਮ ਛੇਵੇਂ, ਸੱਤਵੇਂ ਜਾਂ ਅੱਠਵੇਂ ਵਰ੍ਹੇ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਨੰਦੀ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹਾ ਵੀ, ਮੰਗਲਵਾਚਕ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਸਿਰਫ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰੇ, ਉਹ ਚੰਡਾਲ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਮੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਾਂਕਰਨ ਦੀ ਰਸਮ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਨਾਮ ਚੁਣਦਿਆਂ, ਨਾਂ ਤਾਂ ਅਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਕਰਕਸ਼ ਅੱਖਰ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਸੱਤਵੇਂ ਜਾਂ ਅੱਠਵੇਂ ਮਹੀਨੇ, ਗ੍ਰਿਹਯ ਸੁਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਮੁੰਡਨ (ਸ਼ੇਵਿੰਗ) ਅਤੇ ਸਿਰ ਦੀ ਅੱਧੀ ਮੁੰਡਨ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਤੱਕ ਦੂਜਾ ਸਮਾਂ ਮਨਯਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਕੁਝ ਗਿਆਨੀ ਇਸਨੂੰ ਬਾਈਂਤੀ ਤੇ ਕੁਝ ਚੋਵੀ ਸਾਲ ਤੱਕ ਵੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਗਾਇਤਰੀ (ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ) ਗੁਆ ਦਿੱਤੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਸਮੇਂ ਉਹਦੀ ਉਚਾਰਣ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਦੋ ਸੰਤਾਪਨ ਪ੍ਰਯਾਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਕੇ ਹੀ ਅਗਲਾ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਦਰਭਾ ਦੀ ਘਾਟੀ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਲਈ ਤੀਰ ਦੀ ਡੋਰੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਕਾਲੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਲਈ ਰੁਰੂ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਨਿਯਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਪਲਾਸ਼ ਦੀ ਲੱਕੜੀ, ਰਾਜਾ ਲਈ ਉਦੰਬਰ ਦੀ ਲੱਕੜੀ ਨਿਯਤ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਲੋਂ ਵਾਲ ਰੱਖਣੇ, ਰਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਸਤ੍ਰ ਵੀ, ਹਰ ਵਰਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਲਪੇਟਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਦੋਬਾਰਾ ਜਨਮੇ (ਉਪਨਯਨ ਹੋਇਆ), ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ। ਹਰ ਵਰਨ ਦਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾਵੇ, ਪੁਣਿਆਂ ਦੀ ਲੱਕੜ, ਕੁਸ਼ਾ, ਫਲ ਆਦਿ ਇਕੱਠੇ ਕਰੇ। ਉਸ ਕੋਲ ਜਨੇਊ, ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਤੇ ਦੰਡ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੀਵਿਕਾ ਭੀਖ ਮੰਗ ਕੇ ਹੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ; ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਪਹਿਲਾ। ਸਵੇਰ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸੰਧਿਆ ਕਰਮ ਸਿਆਮਤਾ ਨਾਲ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਹੋਮ ਆਗਨ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪਤਿਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਰਹੇ। ਸਿਆਮਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਘਰੋਂ ਭੀਖ ਲਿਆਵੇ। ਪਰ ਸ਼ਹਦ, ਸ਼ਰਾਬ, ਮਾਸ, ਨਮਕ, ਸੁਪਾਰੀ, ਦੰਦ ਮੰਜਨ ਵਾਲੀ ਲੱਕੜ—ਇਹ ਨਹੀਂ ਲੈਣੇ। ਛਤਰੀ, ਘੜਾ, ਜੁੱਤੀਆਂ, ਇਤਰ, ਮਾਲਾ ਤੇ ਲੇਪ ਆਦਿ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੈਣੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ ਦੇ ਇਹ ਨਿਯਮ ਪੂਜਨਯੋਗ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰਹਿਨੁਮਾ ਬਣਦੇ ਹਨ।