ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਨਿਯਮ ਪੂਰੇ ਨ ਪੂਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤਵਾਂ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਮ ਕਰਤਵਾਂ ਬਾਰੇ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੀ ਜੀਵਿਕਾ ਲਈ ਭਿੱਖ ਮੰਗੇ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਿਆ ਪੜ੍ਹਾਵੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਤੇ ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਤੋਂ ਦਾਨ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰੇ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲ ਬੋਲੇ। ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰੇ ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲਗਿਆ ਰਹੇ। ਉਹ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹੇ ਤੇ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ। ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵੇ ਤੇ ਸੱਜਣਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨਾ ਵੈਸ਼ਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਆਦੇਸ਼ਿਤ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਿਆ ਵਪਾਰ, ਹਥਕਲਾ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੰਮ ਰਾਹੀਂ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਤੇ ਵੈਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿਣ। ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ, ਮੰਗਲ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਜਾਤੀਆਂ ਲਈ ਸਾਂਝਾ ਕਰਤਵ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਿਆਣਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੁਜਜਨਮੇ, ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਤਕਲੀਫ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਅਪਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਚਾਹੇ ਜਿਹੜੀ ਵੀ ਮੁਸੀਬਤ ਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ੂਦਰ ਦੀ ਵ੍ਰਿੱਤੀ ਨਾ ਅਪਣਾਵੇ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਤੇ ਵੈਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਆਸ਼ਰਮ ਹਨ: ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ, ਵਾਨਪ੍ਰਸਥ ਤੇ ਸੰਨਿਆਸੀ। ਹੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਕਰਮ ਮਾਰਗ ਵਿੱਚ ਰਮ ਗਿਆ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੋਂ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਹੁਣ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਉਹ ਨਾਸਤਿਕ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਤਵਾਂ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਲਈ ਕਰਮ ਬਿਨਾ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ, ਢੁਕਵੇਂ ਸਮੇਂ ਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਕਰਮ ਛੇਵੇਂ, ਸੱਤਵੇਂ ਜਾਂ ਅੱਠਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਨੰਦੀ ਸ਼੍ਰਾਧ ਵੀ, ਮੰਗਲਮਈ ਬੋਲਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਸਿਰਫ਼ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੰਡਾਲ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸੁਚੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ, ਉਦੋਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਨਾਮਕਰਨ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਉਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਨਾ ਤਾਂ ਅਸ਼ੁਭ ਜਾਂ ਕਠੋਰ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਨਾਮ ਰੱਖੋ, ਨਾ ਹੀ ਨਾਮ ਦੇਣ 'ਚ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਕਰੋ। ਸੱਤਵੇਂ ਜਾਂ ਅੱਠਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਗ੍ਰਿਹ੍ਯ ਸੂਤ੍ਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਮੁੰਡਨ ਵੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮੁੰਡਨ ਲਈ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਤੱਕ ਦੂਜਾ ਸਮਾਂ ਮਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਕੁਝ ਸਿਆਣੇ ਇਹ ਸਮਾਂ ਬਾਈ ਸਾਲ, ਤੇ ਹੋਰ ਵਿਦਵਾਨ ਚੋਵੀ ਸਾਲ ਤੱਕ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਗਾਇਤ੍ਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਛੁੱਟ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਦੋ ਸੰਤਾਪਨ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਮੁੱਖ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਕੁਸ਼ ਦੀ ਮੇਖਲਾ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਲਈ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਕਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਿਰਗ ਦੀ ਚਮੜੀ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਲਈ ਰੁਰੂ ਮਿਰਗ ਦੀ ਚਮੜੀ ਨਿਯਮਿਤ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਪਲਾਸ਼ ਦੀ ਲਾਠੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਉਦੁੰਬਰ ਦੀ ਲਾਠੀ ਨਿਯਮਿਤ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਰੱਖਣ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਾਉਣ। ਵਸਤ੍ਰ ਵੀ ਹਰ ਜਾਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਪਹਿਨਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਦੂਜਾ ਜਨਮ (ਉਪਨਯਨ) ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।