ਇਹ ਵਰਨਾਂ ਦੇ ਵਿਆਸਥਾ ਬਾਰੇ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਚਾਰ ਵਰਨ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਮਾਤਾ ਦੀ ਕੋਖ ਤੋਂ, ਉਪਨਯਨ (ਜਨੈਊ) ਸੰਸਕਾਰ ਰਾਹੀਂ, ਅਤੇ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਵਰਨ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਨਾਸਤਿਕ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਅਜਿਹਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤਵਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਗਿਰ ਜੰਦਾ ਹੈ। ਸਥਾਨਕ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤਦ ਤੱਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ ਵਿਅੰਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਕੰਮ ਧਰਮਕ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਸੁਗਮ ਨਹੀਂ ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਨਿੰਦਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ (ਦੁਜਾਤੀ) ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਲਈ, ਹੋਰ ਵਰਨ ਦੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਵੀ ਮਨਜੂਰ ਹੈ। ਅੰਤਿਮ ਸਸਕਾਰ ਸਮੇਂ ਮਾਸ ਖਾਣਾ, ਵਾਨਪ੍ਰਸਥ ਆਸ਼ਰਮ, ਜੀਵਨ ਭਰ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਬਲੀ—ਇਹ ਸਭ ਕੰਮ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਤਿਆਗਣ ਯੋਗ ਹਨ, ਐਸਾ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਹ ਕਰੇ, ਉਹ ਵੀ ਪਤਿਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤਵਾਂ ਤੋਂ ਵਖੋ-ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਮ ਕਰਤਵਾਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜੀਵਿਕਾ ਲਈ ਭਿਖਿਆ ਮੰਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰੇ, ਯੋਗ੍ਯ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਤੋਂ ਦਾਨ ਲਵੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰੇ ਅਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲ ਬੋਲੇ। ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਨਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ। ਉਹ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰੇ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰੇ। ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਸੱਜਣਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਵੈਸ਼ ਲਈ ਵੀ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਉਹ ਵਪਾਰ, ਹਥਕਲਾ ਜਾਂ ਕਲਾ ਰਾਹੀਂ ਧਨ ਕਮਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ। ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ, ਮੰਗਲ ਅਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਵਰਨਾਂ ਲਈ ਸਾਂਝਾ ਕਰਤਵ ਹੈ, ਐਸਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮੰਨਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ, ਕਿਸੇ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖ਼ਤਰੀ ਵਾਂਗ ਚਲਣ ਦਾ ਆਚਰਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ—even ਵੱਡੇ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ—ਸ਼ੂਦਰ ਦਾ ਧੰਧਾ ਨਹੀਂ ਅਪਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ ਲਈ ਚਾਰ ਆਸ਼ਰਮ ਹਨ—ਬਾਲਕ ਅਵਸਥਾ (ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ), ਗ੍ਰਿਹਸਥ, ਵਾਨਪ੍ਰਸਥ ਅਤੇ ਸੰਨਿਆਸੀ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ ਮਾਰਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੀਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੋਂ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਹੁਣ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਸਤਿਕ ਤੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਸੰਸਕਾਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੇ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੰਸਕਾਰ ਛੇਵੇਂ, ਸੱਤਵੇਂ ਜਾਂ ਅੱਠਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨੰਦੀ ਸ਼੍ਰਾਧ ਵੀ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਉੱਚਾਰਨਾ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੰਡਾਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਸ਼ੁੱਧੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ 'ਤੇ ਨਾਂਕਰਨ ਸੰਸਕਾਰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਨਾਮ ਰੱਖਣ ਸਮੇਂ ਨਾ ਤਾਂ ਅਪਵਿੱਤਰ ਜਾਂ ਕਰੜਾ ਸ਼ਬਦ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੱਤਵੇਂ ਜਾਂ ਅੱਠਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਗ੍ਰਿਹ੍ਯ ਸੁਤ੍ਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਮੁੰਡਣ ਅਤੇ ਸਿਰ ਦੀ ਅੱਧੀ ਮੁੰਡਣ ਵੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੋਲ੍ਹੇ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਤੱਕ ਦੂਜਾ ਸਮਾਂ ਵੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਿਯਮ ਅਤੇ ਕਰਤਵ, ਵਰਨ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਅਤੇ ਧਰਮਮਈ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।