ਯਮ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਲੋਕ ਸਦਾ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਦੂਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣ; ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਹੱਕ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਉਹ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਤ ਅਸਲ ਲਾਇਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੱਚਮੁਚ ਗਰੀਬ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਹਰਿ ਦੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਛੱਡ ਦਿਓ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਦੂਤ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਹਰਿ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉੱਦਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਦੂਰ ਰਹੋ। ਪਰ, ਉਹ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੇ ਘਰ ਉਹ ਪਾਪੀ ਲਿਆਓ ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਛਿੜਕੇ ਪਾਣੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਲੋਕ ਲਿਆਓ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਠੱਗਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਹਨ। ਉਹ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਲਿਆਓ ਜੋ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲਈ ਲਾਲਚੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਦੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਮੰਦੇ, ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਜੋ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਬਰਦस्ती ਲਿਆਓ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਕੰਮ ਨੂੰ ਨਿੰਦਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੀ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਨਾਲ ਸੜ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਹੀ, ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ, ਕੋਈ ਵੀ ਬਾਕੀ ਨਹੀਂ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਯਮ, ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਯਮ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਭਰੋਸਾ ਕੀਤਾ। ਯਮ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸਰਵੋਚ ਧਾਮ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਕਰਤਬ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਿਆ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਇਆ। ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਜੋ ਵੀ ਕੰਮ ਆਪਣੇ ਆਪ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਇਹ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਵਰਤ ਨੂੰ ਅਪਣਾਵਾਂਗਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਵਰਤ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ— ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀ ਗਾਲਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਫਲਦਾਈ ਹੋ ਗਿਆ; ਮੇਰਾ ਵੰਸ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨਾਲ ਮਨ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਸੰਯਮ ਅਤੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?" ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦੁਬਾਰਾ ਵਰਤਾਂ ਦੇ ਸਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵਰਤਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੁਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਰਿ ਵਿੱਚ ਭਕਤੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵੀ ਦੱਸਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵੱਡੀ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸੋ। ਹਰੀ, ਜੋ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਭਗਤ ਹੋ। ਇਹ ਵਰਣਾਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਜਨਮ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ: ਮਾਂ ਤੋਂ, ਦੀਖਾ ਦੁਆਰਾ, ਅਤੇ ਪਾਠ-ਅਧਿਐਨ ਦੁਆਰਾ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਰਣ ਦੇ ਕਰਤਬ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਖੰਡੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਉਹ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤਬਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਥਾਨਕ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ ਮੰਨਣ ਯੋਗ ਹਨ, ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਹੀਂ। ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਕਰਤਬ ਧਰਮਕ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਸੁਵਰਗ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ ਨਹੀਂ ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿੰਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ, ਦੂਜੇ ਵਰਣ ਦੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ 'ਤੇ ਮਾਸ ਖਾਣਾ, ਵਨਪ੍ਰਸਥ ਆਸ਼ਰਮ, ਜੀਵਨ-ਭਰ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਬਲੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਤਬ ਗਿਆਨੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਲੀ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਸਕਾਰ, ਵਰਤ, ਆਸ਼ਰਮ ਅਤੇ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ, ਅਤੇ ਹਰਿ-ਭਕਤੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ, ਗੰਭੀਰ, ਪ੍ਰੇਮ-ਭਾਵ ਨਾਲ ਦੱਸਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।