ਜੋ ਕੋਈ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਮਰਨ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਖਰੇ ਚੇਤੇ ਤੇ ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਚੋਟੀ ਦੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਕੇ, ਅੱਠਾਂ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਪੈ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਪ੍ਰਭੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਨਮ੍ਰ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਬੜੀ ਮਿੱਠੀ ਵਾਣੀ ਨਾਲ ਬੋਲੇ, "ਹੋ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਕਲੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ। ਵਧੀਆ ਦੇਵਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਕੋਈ ਵੀ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉੱਚਾ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਜਾਂ ਖੇਡ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਜੋ ਸਦਾ ਵਾਸਨਾ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੋਹਿਤ ਮਨ ਵਾਲੇ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਇੱਥੇ ਜੋ ਉੱਚੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੰਨਿਆਸੀ ਤੇ ਅਸੰਗ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਜਾਓ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਕਲੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਚੰਬੇ ਦੀ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤਾ। ਫੇਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਵਾਪਸ ਸਵਰਗ ਨੂਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਨਿਰਾਕਾਰ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਦਾਗ-ਰਹਿਤ ਹੈ। ਜਦ ਮ੍ਰਿਕੰਡੁ ਨੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਰਵਵਿਆਪਕ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਦਯਾਲੁ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਸਰਜਨਹਾਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਮ੍ਰਿਕੰਡੁ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਦੋਨਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਨਕਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਰਵੋਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਰਵੋਚ ਹੈ, ਜੋ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਅਸਪ੍ਰਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਅਤੁੱਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਦਾ ਆਦਿ ਹੈ। ਮੋਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ, ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵੱਲੋਂ ਸੇਵਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਜੋ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ।" ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇਸ ਸਿਫ਼ਤ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਪਰਮ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੜੀ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਵਾਣੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਮੰਗੋ, ਹੇ ਅਡੋਲ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਵਰ ਤੇਰਾ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਵਰ ਤੇਰਾ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਗ।" "ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਤਾ ਅਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਧਰਮੀ, ਸੰਕਲਪਿਤ, ਰਾਗ ਤੇ ਰੋਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ—ਉਹ ਵੀ ..." (ਇਥੇ ਮ੍ਰਿਕੰਡੁ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿਤਾ:) "ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਧਾਰੀ।" "ਉਹ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ, ਹੇ ਅਚੁਤ, ਜੋ ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ..." "ਮੇਰਾ ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।" "ਇਹ ਮੈਂ ਨਿਭਾਵਾਂਗਾ; ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੇ।" "ਉਹ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਦੀਰਘਾਯੁ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਹੇਗਾ।" "ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਦ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵਾਂ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀ ਅਸੰਭਵ ਹੈ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮ੍ਰਿਕੰਡੁ ਨੇ ਵਿਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਦੱਸੋ, ਭਰਗੁ ਵੰਸ਼ੀ ਹਰਿ ਨੇ ਫਿਰ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਉਸ ਨੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਲ ਕੇਂਦਰਿਤ ਸੀ।