ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਰਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਜੋ ਯਜਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਜਾਂ ਜੋ ਯਜਨਾ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੈਦ, ਕਵੀ ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਗੱਲਬਾਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹਨ। ਜੋ ਵਰਤਾਂ ਅਤੇ ਉਪਵਾਸਾਂ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮੂੰਹੋਂ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਪਵਾਸ ਦੀ ਭਕਤੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਿੱਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ, ਉਪਵਾਸ ਵਰਗੀ ਕੋਈ ਤਪੱਸਿਆ ਨਹੀਂ। ਗਿਆਨ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ, ਧਰਮ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਧਰਮ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਪਿਤਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾ ਵੀ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਗਾਲਵ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਸਤਿਆਨਿਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ। ਉਹ ਇੱਕ ਐਸੇ ਥਾਂ ਵੱਸਦਾ ਸੀ ਜੋ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਹਾਥੀ ਤੇ ਹਿਰਣ ਆਉਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਥਾਂ ਜੜਾਂ, ਕੁੰਦੀਆਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ ਅਤੇ ਉਥੇ ਸਾਧੂ ਸੰਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਗਾਲਵ ਦਾ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਭਦ੍ਰਸ਼ੀਲ ਸੀ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੰਯਮੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਭਦ੍ਰਸ਼ੀਲ, ਆਪਣੀ ਬਚਪਨ ਦੀ ਖੇਡ ਵਿਚ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਾਉਂਦਾ ਸੀ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸਦਾ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਭਗਤ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਭਦ੍ਰਸ਼ੀਲ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦਾ, “ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।” ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉਸਨੇ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਵਰਤ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਭਦ੍ਰਸ਼ੀਲ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੇਰੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਦੁਲਭ ਹੈ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਯੋਗੀਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਵੱਖਰੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਦੁਇਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮਮਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਧਿਆਨ-ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਵੱਡੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ, ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਮਿਲਣੀ ਔਖੀ ਹੈ। ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇਹ ਅਸਧਾਰਣ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ? ਤੈਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਵੱਲ ਭਗਤੀ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ? ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ।” ਭਦ੍ਰਸ਼ੀਲ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਬੜੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਉਸਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਵਿਆਖਿਆ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਗਾਲਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਬਚਨ ਵੀ ਯਾਦ ਹਨ।” ਉਹ ਭਦ੍ਰਸ਼ੀਲ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਿਸ ਲਈ ਜਾਂ ਕਿਸ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ, ਤੂੰ ਦੱਸ।” ਫਿਰ ਗਾਲਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਧਰਮਕੀਰਤੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਉਪਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਪਾਪੀ ਤੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ। ਦੁਸ਼ਟ ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਨਾਸਤਿਕ ਮੈਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਦਿਕ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਮੈਨੂੰ ਪਾਪੀ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਦੇਖਿਆ, ਮਹੇਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਵਿਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਤਪਦੇ ਹੋਏ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਥੱਕ ਕੇ, ਮੈਂ ਰੇਵਾ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਇੱਕਲੇ, ਫੌਜ ਤੋਂ ਵਿੱਛੜੇ, ਮੈਂ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਸੀ। ਰਾਤ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੇ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਜੋ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਫੌਜ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਜਾਗਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਥੇ ਹੀ, ਜਾਗਣ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਹੇ ਲਾਡਲੇ, ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ।