ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਉਪਵਾਸ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਗੀਤਾਂ, ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ, ਨੱਚਣ, ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੋਰ ਭਗਤਿਮਈ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਢੰਗ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਦਿਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਦੁੱਧ ਪੀ ਕੇ ਉਪਵਾਸ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਮਿੱਠੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿਓ। ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਖਵਾਓ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਵੀ ਦਿਓ। ਪੰਜ ਮਹਾਂਯਜਨਾਂ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਖੁਦ ਭੋਜਨ ਕਰੋ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅਜਿਹੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੋਂ ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਉਪਵਾਸ ਅਤੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਚੁਟਕਾਰੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਪਾਪੀਆਂ ਵੱਲ ਤੱਕੇ ਵੀ ਨਾ। ਇੰਝ ਹੀ, ਉਪਵਾਸ ਅਤੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਯਜਨਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਗਲਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਵੀ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ। ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਵੈਦ, ਕਵੀ, ਜਾਂ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੁਜੀ ਵਾਰ ਜਨਮੇਆਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧੀ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੂੰਹੋਂ ਵੀ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਪਵਾਸ ਅਤੇ ਵਰਤਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ, ਉਪਵਾਸ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਤਪ ਨਹੀਂ। ਗਿਆਨ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਲਾਭ ਨਹੀਂ, ਧਰਮ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਲਾਭ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਪਿਤਾ ਨਹੀਂ। ਇਥੇ, ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਕਥਾ ਵੀ ਆਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਗਾਲਵਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਸਤਿਆਨੁਸ਼ਠ ਰਹਿਤ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ। ਉਹ ਇੱਕ ਐਸੇ ਥਾਂ ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਘਣੇ ਦਰੱਖਤ, ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਹਿਰਣਾਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਸੀ। ਉਹ ਥਾਂ ਮੂਲਾਂ, ਕੁੰਦੀਆਂ, ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਕਈ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਰਿਹਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਗਾਲਵਾ ਦਾ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਭਦ੍ਰਸ਼ੀਲ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਬਚਪਨ ਦੇ ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਭਦ੍ਰਸ਼ੀਲ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਅਕਲ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਾਉਂਦਾ ਸੀ ਕਿ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸਦਾ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਬੱਚੇ ਵੀ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ਿਓ, ਉਸ ਤੋਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਲੈਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਹ ਸਾਰੇ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ noble ਬੱਚੇ ਸਨ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ। ਭਦ੍ਰਸ਼ੀਲ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।" ਉਸ ਨੇ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਤਪ ਦਾ ਖਜਾਨਾ (ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ) ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੇਰਾ ਇਹ ਚੰਗਾ ਅਤੇ ਅਨੋਖਾ ਆਚਰਨ, ਜੋ ਕਿ ਵੱਡੇ ਯੋਗੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਿਰਲਾ ਹੈ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ? ਤੂੰ ਦੁਲਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸ਼ਾਂਤ ਚਿੱਤ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੈਂ। ਵੱਡੇ ਮਹਾਤਮਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਵੀ, ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਮਿਲਣੀ ਔਖੀ ਹੈ। ਬੱਚੇ, ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇਹ ਅਸਾਧਾਰਣ ਨਿਸ਼ਚੇ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ? ਭਗਵਾਨ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।" ਭਦ੍ਰਸ਼ੀਲ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ। "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਯਮ ਨੇ ਕੀ ਕਿਹਾ ਸੀ।" ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਭਦ੍ਰਸ਼ੀਲ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਿਸ ਲਈ ਜਾਂ ਕਿਸ ਦੇ ਲਈ ਸੀ, ਇਹ ਤੂੰ ਦੱਸ।" "ਮੈਂ ਧਰਮਕੀਰਤੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਸਿੱਖਿਆ ਲੀਤੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਪਾਪ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਦੋਵਾਂ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ।