ਜੋ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਵੱਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ, ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮੋਖਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੋਖਸ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ; ਇਹੀ ਰਾਹ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਭੋਜਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਨਹੀਂ। ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਉੱਚੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦਿਨ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਣੂ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰੇ। ਫਿਰ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ ਜਾਣ। "ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ, ਮੈਂ ਖਾਵਾਂਗਾ; ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਬਣ," ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਭਾਵਨਾ ਭਰਿਆ ਮਨ ਹੋਣ ਤੇ, ਉਪਵਾਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗੀਤ, ਵਾਦ-ਯੰਤਰ, ਨ੍ਰਿਤ੍ਯ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫੇਰ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦੁਆਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੁੱਧ ਪੀ ਕੇ ਵਿਅਕਤੀ ਹਰੀ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰੇ ਕਿ "ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ।" ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ। ਪੰਜ ਮਹਾਯਜਨਾਂ ਦੀ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਭੀ ਸੰਯਮਿਤ ਬੋਲ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਅਜਿਹੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਉਪਵਾਸੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਚੁਟਕਾਰੇ ਜਾਂ ਪਾਪੀਆਂ ਵੱਲ ਤੱਕੇ ਵੀ ਨਾ। ਜੋ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਵ੍ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਯਜ੍ਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਵੈਦ, ਕਵੀ ਜਾਂ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੁਜਾ-ਜਨਮਿਆਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਵਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੰਨੇ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲ ਕੇ ਵੀ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਪਵਾਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਿੱਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ, ਉਪਵਾਸ ਵਰਗੀ ਕੋਈ ਤਪੱਸਿਆ ਨਹੀਂ। ਗਿਆਨ ਵਰਗੀ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਹੀਂ, ਧਰਮ ਵਰਗੀ ਕੋਈ ਉਪਲਬਧੀ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਪਿਤਾ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੇ, ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾ ਵੀ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਗਾਲਵ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਸਤਿਆਨਿਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ। ਉਹ ਇੱਕ ਐਸੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਵਣਸਪਤੀਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਹਿਰਣ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਥਾਂ ਜੜਾਂ, ਕੁੰਨੀਆਂ, ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ ਅਤੇ ਉਥੇ ਕਈ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਗਾਲਵ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਭਦ੍ਰਸ਼ੀਲ ਸੀ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਸੰਯਮੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਦੇ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਭਦ੍ਰਸ਼ੀਲ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ ਉੱਚ ਕੋਟੀਆਂ ਦੇ ਵਿਅਕਤੀ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ। ਭਦ੍ਰਸ਼ੀਲ ਅੱਖਰਾਂ ਉਚਾਰਦਾ, "ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।" ਉਸਨੇ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਭੰਡਾਰ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਭਦ੍ਰਸ਼ੀਲ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੇਰਾ ਆਚਰਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਵਿਰਲਾ ਹੈ, ਇੱਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਯੋਗੀਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਇਹ ਵਿਰਲਾ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਦੁਲਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮਮਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਧਿਆਨ-ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈਂ।