ਜੋ ਲੋਕ ਇਸ ਧਰਮ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਵਧੇਰੇ ਲਾਭਕਾਰੀ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਇਸ ਉਪਵਾਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਹੀ ਮੁਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਵੱਡੇ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਅਕਲਮੰਦ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੂਰਖ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਧਰਮ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮੋਖਸ਼ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਪਵਾਸ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ। ਇਹ ਸਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਇੱਥੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਾਪੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਪਵਾਸ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਦੇ ਪਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਖਾਣਾ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੱਧਲੇ ਦਿਨ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜਾ ਉਪਵਾਸ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦਿਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਦਿਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਿਨ ਜਿਹੜਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਨਹੀਂ। ਉਪਵਾਸ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਮਾਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਉਪਵਾਸ ਸਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਿਨ, ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫੁੱਲ, ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦਿਲੋਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, "ਹੇ ਕੰਵਲ-ਨੇਤ੍ਰ, ਮੈਂ ਖਾਵਾਂਗਾ; ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਬਣ," ਐਸਾ ਅਰਦਾਸ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਉਪਵਾਸ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਿਨ ਗੀਤ, ਵਾਦ-ਯੰਤਰ, ਨਾਚ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਿਹਿਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੂਧ ਪੀਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਰਗਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਖਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਵੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੰਜ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾਂ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮੌਨ ਰਹਿ ਕੇ। ਐਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੋਂ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਉਸ ਦਿਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੁਟਕਾਰੇ ਜਾਂ ਪਾਪੀਆਂ ਵੱਲ ਤੱਕਣਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਉਪਵਾਸ ਅਤੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜੋ ਯਜਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਜਾਂ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ। ਨਾ ਹੀ ਵੈਦ, ਕਵੀ ਜਾਂ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਪਵਾਸੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵਧਾਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ, ਉਪਵਾਸ ਵਰਗੀ ਕੋਈ ਤਪੱਸਿਆ ਨਹੀਂ। ਗਿਆਨ ਵਾਂਗ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ, ਧਰਮ ਵਾਂਗ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਂਗ ਕੋਈ ਪਿਤਾ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੇ, ਇਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾ ਵੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗਾਲਵਾ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ। ਉਹ ਇੱਕ ਐਸੇ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਹਿਰਣ ਆਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਥਾਂ ਜੜਿਆਂ, ਕੁੰਧੀਆਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ ਅਤੇ ਉਥੇ ਕਈ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।