ਇੱਕ ਭਗਤ, ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮਿਤ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਰਤ ਦੀ ਸਪਸ਼ਟ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ—“ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਤ ਤੋੜਾਂਗਾ। ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੋ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਵਘਣੇ ਦੂਰ ਕਰੋ।” ਇਸ ਨਿਸ਼ਚਯ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਹਰੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਮਹੀਨੇ ਦੌਰਾਨ, ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਦੀਵਾ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਭਗਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਰਤਧਾਰੀ ਤੀਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਅਤੇ ਆਭੂਸ਼ਣ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਰਤ ਦੇ ਫਲ ਵੱਡੇ ਹਨ—ਉਹ ਆਤਿਰਾਤ੍ਰ ਯਜ್ಞ ਦੇ ਦੁੱਗਣੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅੱਠ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਇਸ਼ਟੋਮ ਯਜ्ञ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਉੱਚਤਮ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉੱਚਤਮ ਇਸ਼ਟੋਮ ਤੋਂ ਵੀ ਦੋ ਗੁਣਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋਤਿਸ਼ਟੋਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਯਜਨਾਂ ਤੋਂ ਅੱਠ ਗੁਣਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ्ञ ਤੋਂ ਅੱਠ ਗੁਣਾ ਵੱਡਾ ਫਲ, ਨਰਮੇਧ ਯਜਨ ਤੋਂ ਪੰਜ ਗੁਣਾ, ਗੋਮੇਧ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹ્મਮੇਧ ਤੋਂ ਵੀ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਹਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਭੋਗਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਮੁੜ ਕਦੇ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੋ ਇਸ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਮਹੀਨੇ ਭਰ ਦਾ ਵਰਤ ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਰਤ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਤਿ ਦੁਸ਼ਕਰ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਮੂਰਖ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗਿਆਨੀ, ਜੇ ਇਹ ਸੁਣ ਲਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਰਤ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਵਰਤ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜੇ ਕੋਈ ਵਰਤ ਦਿਨ ਮੱਝਲੇ ਸਮੇਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਾਪੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਜਨਮ 'ਚ ਨਰਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਰਤ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਜਾਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਖਾ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਮੱਝਲੇ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਉਸ ਦਿਨ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵਰਤ ਰੱਖੇ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਜਿੰਨੇ ਜੀਵ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਨਹੀਂ। ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਉੱਚਤਮ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰਤ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮਿਤ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਨਾਨ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅਤੇ ਅਰਦਾਸ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—“ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨਾ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਭੋਜਨ ਕਰਾਂਗਾ; ਹੇ ਅਚੁਤ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਬਣ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵਰਤ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਦਾ, ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਅਨੰਦ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।