ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਾਸਤੇ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰੱਖਦਾ। ਦਸਵੀਂ, ਗਿਆਰਵੀਂ, ਤੇਰਵੀਂ, ਚੌਦਵੀਂ ਤਰੀਖ ਨੂੰ ਵੀ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸੰਯਮ ਰੱਖ ਕੇ ਵਰਤ ਕਰਦਾ। ਗਿਆਰਵੀਂ ਤਰੀਖ ਅਤੇ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਹ ਜਾਗ ਕੇ ਰਾਤ ਗੁਜਾਰਦਾ। ਫਿਰ, ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਹਵਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਤਿਲ ਦਾਨ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੰਜਗਵ੍ਯ ਪੀ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹਰਿ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਸਾਕ-ਸੰਬੰਧੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠ ਕੇ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਪੁਰਾਣੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰਤ ਫਿਰ ਤੋਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਰਵੀਂ ਤਰੀਖ ਨੂੰ, ਮਨ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ ਪੰਜਗਵ੍ਯ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੰਡਿਤ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦਾਨ ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਜਲ-ਭਰਾ ਘੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਗੰਧਿਤ ਵਸਤੂਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਦੱਖਣਾ ਸਮੇਤ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਦਾਨ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਮਾਧਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਦਾਨ—ਅਨਾਜ ਦਾ—ਅਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਾਕ-ਸੰਬੰਧੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਕਦੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਹੇ ਦ੍ਵਿਜ, ਇਹ ਵਰਤ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਪਾਪਾਂ ਲਈ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਇਹ ਵਰਤ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜੋ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਭਿਆਨਕ ਪੀੜਾਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਰਤ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਪੁੰਨ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ। ਇੰਝ ਹੀ, ਆਸ਼ਵਿਨ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਦ੍ਵਿਜ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੰਜਗਵ੍ਯ ਪੀ ਕੇ, ਵਿਸ਼্ণੁ ਜੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸੌਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੂਰਨ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼্ণੁ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮੀ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਰਹਿਤ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਰਤ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰੇ ਕਿ, “ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਵਰਤ ਤੋੜਾਂਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਿਓ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵਾਘੜੇ ਦੂਰ ਕਰੋ।” ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਰੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਮਹੀਨੇ ਦੌਰਾਨ, ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦੀਵਾ ਲਗਾਤਾਰ ਜਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਨਿਮਰਤਾ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਵਰਤ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਤੇਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਦਾਨ ਤੇ ਗਹਣੇ ਵੀ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਵਰਤ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਤਿਰਾਤ੍ਰ ਯਗ੍ਯ ਦੇ ਦੁੱਗਣੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅੱਠ ਗੁਣਾ ਇਸ਼ਟੋਮਾ ਯਗ੍ਯ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੁੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਚਤਮ ਇਸ਼ਟੋਮਾ ਦੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ, ਜੋਤਿਸ਼ਟੋਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਯਗ੍ਯਾਂ ਦੇ ਅੱਠ ਗੁਣਾ, ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਗ੍ਯ ਦੇ ਅੱਠ ਗੁਣਾ, ਨਰਮੇਧ ਯਗ੍ਯ ਦੇ ਪੰਜ ਗੁਣਾ, ਗੋਮੇਧ ਯਗ੍ਯ ਦੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ, ਬ੍ਰਹ੍ਮਮੇਧ ਯਗ੍ਯ ਦੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਫਲ ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਰਿ ਜੀ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਤੇ ਸਭ ਆਨੰਦਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਖਿਰ, ਉਹ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਕਦੇ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।