ਇਕ ਵਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਨ ਮ੍ਰਿਕੰਡੂ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ, ਨਿਰਮਲ ਅਤੇ ਅਪਰੰਪਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਰਾਯਣ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈ ਲਈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਕਮਲ-ਨਾਭੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਣ ਆਏ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦਿਓ। ਮ੍ਰਿਕੰਡੂ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਾਂ।” ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਧੀਆ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕੀਤੀ, “ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੂਪ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਕਾਰਣ ਹੋ। ਸਤਿਕਾਰ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ! ਸਤਿਕਾਰ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਜਗਤ ਦੇ ਸाक्षੀ!” ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, “ਸਤਿਕਾਰ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਦਾ ਰੂਪ ਹੋ; ਸਤਿਕਾਰ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਦਾ ਫਲ ਹੋ! ਸਤਿਕਾਰ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮੂਲ ਰੂਪ ਹੋ; ਸਤਿਕਾਰ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਜੋ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਰੂਪ ਹੋ! ਸਤਿਕਾਰ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਜੋ ਨਿਰਾਕਾਰ ਹੋ; ਤੁਹਾਡਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਤੁਹਾਡਾ ਆਪਣਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਹਨ!” ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਤੇ ਹੋਰ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਵਨ ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਤਰਪਣ ਦੀ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਿਮਰਨ ਕਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਚਕ੍ਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਸਭ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ' ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਉੱਤਮ ਸੇਵਕ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਅਠ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਨਮ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਕੇ ਬਚਨ ਆਖਿਆ, “ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਕਲੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ। ਉੱਤਮ ਦੇਵਤਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਕਲੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਕੋਈ ਵੀ ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ, ਆਪਣੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਪਹਿਲਾਂ ਯਕੀਨੀ ਕਰਕੇ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦਾ। ਜੋ ਉੱਤਮ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਖੇਡ ਜਾਂ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਛਾ ਆਦਿ ਵਿਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੋਹਿਤ ਮਨ ਵਾਲਾ ਕਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇੱਥੇ ਉੱਤਮ ਲੋਕ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਸਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਜਾਓ; ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਕਲੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਜੈਸਮਿਨ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦਲ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਵਾਪਸ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਨਿਰਾਕਾਰ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਹੈ, ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਮ੍ਰਿਕੰਡੂ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਰਗਰਮ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਜਗਤ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਸਰਜਨਹਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਸਦਾ-ਸਦਾ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, “ਉਹ ਜੋ ਦੋਨੋ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਪਰਮ ਅਨੁਕਰਣ-ਯੋਗ ਹੈ, ਪਰਮ ਉੱਤਮਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਆਖਰੀ ਉਧਾਰਤਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਪਰਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਬੇਮਿਸਾਲ, ਭਗਤੀ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਮੂਲ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੋਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਗਤ ਵੱਲੋਂ ਸੇਵਿਆ ਗਿਆ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਪਰਮ ਸੁਆਮੀ, ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ—ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।” ਸ਼ੰਖ, ਚਕ੍ਰ, ਅਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਸਤਿਕਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰਮ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਨੇਹ ਨਾਲ ਬਚਨ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਨਿਸ਼ਚਲ, ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ। ਹੇ ਨਿਸ਼ਚਲ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ ਚਾਹੋ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗੋ। ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ, ਅਯੋਗਿਆਂ ਲਈ ਵੀ, ਵਿਰਲਾ ਹੈ, ਇਹ ਯਾਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।