ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਪੂਰਨ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲਸਰੂਪ, ਦੇਵ ਚੜ੍ਹਦੀ ਰਥ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਪਰਮ ਧਾਮ, ਜੋ ਕਿ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਥੇ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਤੱਕ ਦਿਵ੍ਯ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਭੋਗ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਇੱਥੇ ਵੀ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਫਲ ਸਿਰਫ਼ ਹਰਿ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਐਸਾ ਉੱਤਮ ਫਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਉਹ ਇਥੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਕਾਰਨ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਗਲਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗੇ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਉੱਤਮ ਫਲ ਸਿਰਫ਼ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਇਹ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਮਹੱਤਵ ਕਿੰਨਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ! ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਦੰਪਤੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਏ। ਹਰਿ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਸਭ ਲਈ ਕਾਮਧੇਨੁ ਗਾਂ ਵਾਂਗੂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਲਾਭ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਹਰਿ ਦੀ ਪੰਜ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤਿ ਦੁਲਭ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਇਹ ਪੂਜਾ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼—ਚਾਰੇ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ। ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਦਸਮੀ ਤੀਥ ਨੂੰ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਪੰਜ ਮਹਾ-ਯਜਨਾਂ ਕਰਕੇ, ਐਗਿਆਰਵੀਂ ਤੀਥ ਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੰਜ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾਂ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਨੈਵੇਦ, ਪਾਨ ਦੇ ਪੱਤੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕਰਕੇ, "ਹੇ ਗਿਆਨ-ਸਵਰੂਪ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ!" ਆਦਿ ਸਤਿਕਾਰ ਪੂਰਨ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਸਭ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, "ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਅੱਜ ਤੋਂ ਮੈਂ ਪੰਚਰਾਤ੍ਰ ਵਰਤ ਨਿਰਾਹਾਰ ਰੱਖਾਂਗਾ," ਐਸਾ ਸੰਕਲਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਦਵਾਦਸ਼ੀ, ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੀ ਅਤੇ ਚਤੁਰਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੀ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਹੈ। ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਅਤੇ ਪੂਰਨਿਮਾ ਨੂੰ ਜਾਗਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਹਵਨ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਅਤੇ ਤਿਲ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੰਚਗਵ੍ਯ ਪੀ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹਰਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਮੌਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪ ਭੀ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਇਹ ਵਰਤ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਮਨ ਨੂੰ ਏਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ, ਪੰਚਗਵ੍ਯ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਜਲ-ਕਲਸ਼, ਸੁਗੰਧਤ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਕਰਕੇ, ਦੱਖਣਾ ਸਮੇਤ, ਸਵ-ਵਿਦਿਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। "ਹੇ ਮਾਧਵ, ਭੋਜਨ ਦੇ ਇਸ ਉੱਤਮ ਦਾਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੋ।" ਆਪਣੇ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਜਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਮੌਨ ਰਹਿਣਾ ਅਤੇ ਆਪ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੁੜ ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਹੇ ਦ੍ਵਿਜ, ਇਹ ਵਰਤ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਪਾਪਾਂ ਲਈ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਇਹ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਭਿਆਨਕ ਪੀੜਾਵਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਿਆਉਂਦਾ ਅਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਹਿਤਕਾਰੀ ਹੈ। ਇਉਂ ਹੀ, ਆਸ਼ਵਿਨ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਦ੍ਵਿਜ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਪੰਚਗਵ੍ਯ ਸੇਵਨ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸੌਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।